.:ILG:. - 28 lutego 2026: GODZINA CZYTAŃ

Kolor szat:	Sobota, 28 lutego 2026 I tydzień psałterza I tydzień Wielkiego Postu

Godzina Czytań

Możliwość wydruku dostępna wyłącznie
dla użytkowników wersji premium

W wersji PREMIUM dostępne jest nagranie tej Godziny w formacie MP3
(lewy górny róg strony).

K. † Boże, wejrzyj ku wspomożeniu memu.

W. Panie, pośpiesz ku ratunkowi memu.

Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu.

Jak była na początku, teraz i zawsze,

i na wieki wieków. Amen.

Powyższe teksty opuszcza się, jeśli tę Godzinę poprzedza Wezwanie.

HYMN

LG tom II: Wielki Post I, str. 38; LG skrócone: Wielki Post I, str. 248

W wersji PREMIUM znajdziesz tutaj propozycję melodii oraz plik mp3 z jej wykonaniem.

1 Oto teraz czas właściwy,

Dany nam przez dobroć Boga,

Aby poprzez umartwienie

Świat uleczyć ze słabości.

2 Już się zbliża dzień zbawienia,

Chrystusowym blaskiem świeci,

A skażone grzechem serca

Post nakłania do przemiany.

3 Boże, niechaj wyrzeczenia

Wzmocnią ducha oraz ciało,

Byśmy mogli pragnąć szczerze

Przyjścia dnia wieczystej Paschy.

4 Miłosierny Boże w Trójcy,

Niech Cię wielbi wszechświat cały,

My zaś odrodzeni łaską

Nowym hymnem Cię sławimy. Amen.

W wersji PREMIUM znajdziesz tutaj propozycję melodii oraz plik mp3 z jej wykonaniem.

1 Z otchłani grzechu wołamy do Ciebie:

Panie, wysłuchaj pokornej modlitwy;

Bo jeśli winy zachowasz w pamięci,

Któż się ostoi?

2 Wszak Ty przebaczasz niewierność i błędy,

Pragniesz nas darzyć bezmiarem swej łaski,

Bo chcesz, by z pełną miłości bojaźnią

Tobie służono.

3 Więc pokładamy niezłomną nadzieję

W Twojej litości dla serc uniżonych

I wyglądamy radosnej jutrzenki

Dnia świętej Paschy.

4 Niech Tobie, Ojcze, z Twym Synem i Duchem

Będzie na wieki majestat i chwała,

A Ty nas prowadź do zdrojów zbawienia

Drogą pokuty. Amen.

PSALMODIA

Antyfony - LG tom II: Sobota I, str. 922-925; LG skrócone: Sobota I, str. 819-821
Psalmy - LG tom II: Sobota I, str. 922-925; LG skrócone: Sobota I, str. 819-821

W wersji PREMIUM znajdziesz tutaj propozycję melodii oraz plik mp3 z jej wykonaniem.

1 ant. Śpiewajcie Panu * i pamiętajcie o cudach, które On uczynił.

Psalm 105
Bóg wierny swemu przymierzu

Apostołowie ukazują poganom cuda Boże dokonane w przyjściu Pana (św. Atanazy)

Sławcie Pana, wzywajcie Jego imienia, *

głoście Jego dzieła wśród narodów.

Śpiewajcie i grajcie Mu psalmy, *

rozgłaszajcie wszystkie Jego cuda.

Szczyćcie się Jego świętym imieniem, *

niech się weseli serce szukających Pana.

Rozmyślajcie o Panu i Jego potędze, *

zawsze szukajcie Jego oblicza.

Pamiętajcie o cudach, które On uczynił, *

o Jego znakach, o wyrokach ust Jego,

Potomkowie Abrahama, słudzy Jego, *

synowie Jakuba, Jego wybrańcy.

On, Pan, jest naszym Bogiem, *

Jego wyroki obejmują świat cały.

Na wieki pamięta o swoim przymierzu, *

obietnicy danej tysiącu pokoleń,

O przymierzu, które zawarł z Abrahamem, *

przysiędze danej Izaakowi.

Ustanowił je dla Jakuba jako prawo, *

dla Izraela jako wieczne przymierze,

Gdy powiedział: "Dam tobie ziemię kananejską *

na waszą własność dziedziczną".

Kiedy było ich niewielu, *

nielicznych przybyszów w tym kraju,

Wędrujących od plemienia do plemienia, *

od królestwa do jeszcze innego ludu,

Nikomu nie pozwolił ich uciskać, *

karał z ich powodu królów:

"Nie dotykajcie moich wybrańców *

i moim prorokom nie czyńcie krzywdy".

Chwała Ojcu i Synowi, *

i Duchowi Świętemu.

Jak była na początku, teraz i zawsze, *

i na wieki wieków. Amen.

Ant. Śpiewajcie Panu / i pamiętajcie o cudach, które On uczynił.

2 ant. Pan nie opuścił sprawiedliwego sprzedanego w niewolę, * lecz wybawił go z mocy grzeszników.

Potem Pan przywołał głód na ziemię *

i odebrał cały zapas chleba.

Wysłał przed nimi męża: *

Józefa, którego sprzedano w niewolę.

Kajdanami ścisnęli mu nogi, *

jego kark zakuto w żelazo,

Aż się spełniła jego przepowiednia *

i poświadczyło ją słowo Pańskie.

Król posłał, aby go uwolnić, *

wyzwolił go władca ludów.

Ustanowił go panem nad swoim domem, *

władcą całej posiadłości swojej,

By według swej myśli pouczał dostojników, *

a jego doradców uczył mądrości.

Chwała Ojcu i Synowi, *

i Duchowi Świętemu.

Jak była na początku, teraz i zawsze, *

i na wieki wieków. Amen.

Ant. Pan nie opuścił sprawiedliwego sprzedanego w niewolę, / lecz wybawił go z mocy grzeszników.

3 ant. Pamiętał Pan o swym świętym słowie * i wyprowadził lud swój wśród radości.

III

Potem Izrael wkroczył do Egiptu, *

Jakub był gościem w kraju Chamitów.

Bóg swój naród bardzo rozmnożył, *

uczynił go mocniejszym od jego wrogów.

Ich serce odmienił, by znienawidzili lud Jego *

i wobec sług Jego postępowali zdradziecko.

Posłał wtedy sługę swego Mojżesza *

i Aarona, wybranego przez siebie.

Okazali wśród nich Jego znaki *

i cuda w krainie Chamitów.

Zesłał ciemności i mrok nastał, *

lecz oni buntowali się przeciw Jego słowom.

W krew zamienił ich wody *

i pozabijał ryby.

Od żab zaroiła się ich ziemia, *

nawet w komnatach królewskich.

Rzekł, i pojawiło się robactwo *

i w całym ich kraju komary.

Zamiast deszczu grad zesłał, *

palący ogień na ich ziemię.

Powalił ich winorośle i figi *

i drzewa połamał w ich kraju.

Rzekł, i nadciągnęła szarańcza, *

roje świerszczy nieprzeliczone.

Pożarły całą trawę w ich kraju *

i zjadły płody ich ziemi.

Pobił wszystkich pierworodnych ich kraju, *

cały kwiat ich potęgi.

A lud swój wyprowadził ze srebrem i złotem *

i nikt nie był słaby w jego pokoleniach.

Egipcjanie cieszyli się z ich wyjścia, *

bo lęk ich ogarnął przed nimi.

Chmurę rozpostarł, aby ich osłonić, *

i ogień, by im świecił wśród nocy.

Prosili, i zesłał im przepiórki, *

nasycił ich chlebem z nieba.

Rozdarł skałę, i trysnęła woda, *

popłynęła pustynią jak rzeka.

Pamiętał bowiem o swym świętym słowie *

danym Abrahamowi, swojemu słudze.

I wyprowadził lud swój wśród radości, *

z weselem swoich wybranych.

Darował im ziemie narodów, *

i zawładnęli dorobkiem ludów,

By strzegli Jego przykazań *

i zachowywali Jego prawa.

Chwała Ojcu i Synowi, *

i Duchowi Świętemu.

Jak była na początku, teraz i zawsze, *

i na wieki wieków. Amen.

Ant. Pamiętał Pan o swym świętym słowie / i wyprowadził lud swój wśród radości.

Werset - LG tom II: Sobota I WP, str. 113; LG skrócone: Sobota I, str. 822

K. Kto spełnia wymagania prawdy, zbliża się do światła.

W. Aby jawne były jego uczynki.

Jeżeli poniżej nie wyświetliły się teksty czytań i Te Deum, kliknij tutaj i przeładuj tę stronę
(dotyczy głównie użytkowników urządzeń mobilnych).

I CZYTANIE

LG tom II: Sobota I WP, str. 113-114

Z Księgi Wyjścia

12, 37-49; 13, 11-16

Hebrajczycy wyruszają z Egiptu
Prawa dotyczące Paschy i pierworodnych

W owych dniach wyruszyli Izraelici z Ramses ku Sukkot w liczbie około sześciuset tysięcy mężów pieszych, prócz dzieci. Także wielkie mnóstwo cudzoziemców wyruszyło z nimi, nadto owce i woły, i olbrzymi dobytek. Z ciasta, które wynieśli z Egiptu, wypiekli niekwaszone placki, ponieważ się nie zakwasiło. Wypędzeni z Egiptu bez najmniejszej zwłoki, nie zdołali przygotować nawet zapasów na drogę.

A czas pobytu Izraelitów w Egipcie trwał czterysta trzydzieści lat. I oto tego samego dnia, po upływie czterystu trzydziestu lat, wyszły wszystkie zastępy Pana z ziemi egipskiej. Tej nocy czuwał Pan nad wyjściem synów Izraela z ziemi egipskiej. Dlatego ta noc winna być czuwaniem na cześć Pana dla wszystkich Izraelitów po wszystkie pokolenia.

Pan powiedział do Mojżesza i Aarona: "Takie będzie prawo dotyczące Paschy: Żaden cudzoziemiec nie może jej spożywać. Jednak niewolnik nabyty za pieniądze, któregoś poddał obrzezaniu, może ją spożywać. Obcokrajowiec i najemnik nie mogą jej spożywać. W jednym i tym samym domu winna być spożyta. Nie można wynieść z tego domu żadnego kawałka mięsa na zewnątrz. Kości z niego łamać nie będziecie. Całe zgromadzenie Izraela będzie to zachowywało. Jeśliby cudzoziemiec przebywający u ciebie chciał obchodzić Paschę ku czci Pana, to musisz wpierw obrzezać wszystkich męskich potomków jego domu, i wtedy dopiero możesz go dopuścić do obchodzenia Paschy, bo wówczas będzie miał prawa tubylców. Żaden jednak nieobrzezany nie może spożywać Paschy. Takie samo prawo będzie dla tubylców i dla cudzoziemców przebywających pośród was".

"Gdy Pan wprowadzi cię do kraju Kananejczyka, jak poprzysiągł tobie i twoim przodkom, i da go tobie, oddasz wszelkie pierwociny łona matki dla Pana i wszelki pierwszy płód bydła, jaki będzie u ciebie. Co jest rodzaju męskiego, należy do Pana. Lecz pierworodny płód osła wykupisz jagnięciem, a jeślibyś nie chciał wykupić, to musisz mu złamać kark. Pierworodnych ludzi z twoich synów wykupisz.

Kiedy cię syn zapyta w przyszłości: Co to oznacza? - odpowiesz mu: Pan mocną ręką wywiódł nas z Egiptu, z domu niewoli. Gdy faraon wzbraniał się nas uwolnić, Pan wybił wszystko, co pierworodne w ziemi egipskiej, zarówno pierworodne z ludzi, jak i z bydła, dlatego ofiaruję dla Pana męskie pierwociny łona matki i wykupuję mego syna pierworodnego. Będzie to dla ciebie znakiem na ręce i ozdobą między oczami przypominając, że Pan potężną ręką wywiódł nas z Egiptu".

Z Księgi Wyjścia

12, 37-49; 13, 11-16

Hebrajczycy wyruszają z Egiptu
Prawa dotyczące Paschy i pierworodnych

RESPONSORIUM	por. Łk 2, 22. 23. 24
W. Rodzice Jezusa † przynieśli Go do Jerozolimy, aby Go przedstawić Panu. * Tak bowiem jest napisane w Prawie Pańskim: / Każde pierworodne dziecko płci męskiej będzie poświęcone Panu. K. Złożyli za Niego Panu w ofierze parę synogarlic albo dwa młode gołębie. W. Tak bowiem jest napisane w Prawie Pańskim: / Każde pierworodne dziecko płci męskiej będzie poświęcone Panu. II CZYTANIE LG tom II: Sobota I WP, str. 114-116 Z Konstytucji duszpasterskiej o Kościele w świecie współczesnym Gaudium et spes Soboru Watykańskiego II (nr 9-10) Głębokie pytania rodu ludzkiego Świat dzisiejszy okazuje się zarazem mocny i słaby, zdolny do najlepszego i do najgorszego; stoi bowiem przed nim otworem droga do wolności i do niewolnictwa, do postępu i do cofania się, do braterstwa i do nienawiści. Poza tym człowiek staje się świadomy tego, że jego zadaniem jest pokierować należycie siłami, które sam wzbudził, a które mogą go zmiażdżyć lub też mu służyć. Dlatego zadaje sobie pytania. Zakłócenia równowagi, na które cierpi świat dzisiejszy, w istocie wiążą się z bardziej podstawowym zachwianiem równowagi, które ma miejsce w sercu ludzkim. W samym bowiem człowieku wiele elementów zwalcza się nawzajem. Będąc bowiem stworzeniem, doświadcza on z jednej strony wielorakich ograniczeń, a z drugiej strony czuje się nieograniczony w swoich pragnieniach i powołany do wyższego życia. Przyciągany wielu ponętami, musi wciąż wybierać między nimi i wyrzekać się niektórych. Co więcej, będąc słabym i grzesznym, nierzadko czyni to, czego nie chce, nie zaś to, co chciałby czynić. Stąd cierpi rozdarcie w samym sobie, z czego z kolei tyle i tak wielkich rozdźwięków rodzi się w społeczeństwie. Bardzo wielu ludzi, których życie skażone jest praktycznym materializmem, odwraca się od jasnego ujęcia tego dramatycznego stanu rzeczy, natomiast uciskani nędzą doznają przeszkody w zastanowieniu się nad nim. Wielu spodziewa się znaleźć spokój w różnorakim tłumaczeniu świata, jakie im się podaje. Niektórzy wreszcie oczekują prawdziwego i pełnego wyzwolenia rodu ludzkiego od samego wysiłku człowieka i są przeświadczeni, że przyszłe panowanie człowieka nad ziemią zadowoli wszystkie pragnienia jego serca. Nie brak i takich, którzy zwątpiwszy w sens życia, chwalą śmiałość tych, którzy uważając egzystencję ludzką za pozbawioną wszelkiego znaczenia, usiłują je nadać swojemu życiu w całości wedle własnego tylko pomysłu. Mimo to, wobec dzisiejszej ewolucji świata, z każdym dniem coraz liczniejsi stają się ci, którzy bądź stawiają zagadnienia jak najbardziej podstawowe, bądź to z nową wnikliwością rozważają: czym jest człowiek; jaki jest sens cierpienia, zła, śmierci, które istnieją nadal, choć dokonał się tak wielki postęp? Na cóż te zwycięstwa, tak wielką okupione ceną; co może człowiek dać społeczeństwu, a czego się od niego spodziewać; co nastąpi po tym życiu ziemskim? Kościół zaś wierzy, że Chrystus, który za wszystkich umarł i zmartwychwstał, może człowiekowi przez Ducha swego udzielić światła i sił, aby zdolny był odpowiedzieć najwyższemu swemu powołaniu; oraz że nie dano ludziom innego pod niebem imienia, w którym by mieli być zbawieni. Podobnie też wierzy, że klucz, ośrodek i cel całej ludzkiej historii znajduje się w jego Panu i Nauczycielu. Kościół utrzymuje nadto, że u podłoża wszystkich przemian istnieje wiele rzeczy nie ulegających zmianie, a mających swą ostateczną podstawę w Chrystusie, który jest Ten sam wczoraj, dziś i na wieki.
RESPONSORIUM	1 Kor 15, 55-56. 57; Lm 3, 25
W. Gdzież jest, o śmierci, † twoje zwycięstwo? / Gdzież jest, o śmierci, twój oścień? / Ościeniem śmierci jest grzech. * Bogu niech będą dzięki za to, że dał nam odnieść zwycięstwo / przez naszego Pana, Jezusa Chrystusa. K. Dobry jest Pan dla ufnych, dla duszy, która Go szuka. W. Bogu niech będą dzięki za to, że dał nam odnieść zwycięstwo / przez naszego Pana, Jezusa Chrystusa. MODLITWA LG tom II: Sobota I WP, str. 117; LG skrócone: Sobota I WP, str. 284 Módlmy się. Boże, wiekuisty Ojcze, zwróć ku sobie nasze serca, † abyśmy szukając tego, co jedynie jest konieczne, i pełniąc uczynki miłości, * oddawali Tobie należną chwałę. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen. Następnie, przynajmniej w oficjum odprawianym wspólnie, dodaje się: K. Błogosławmy Panu. W. Bogu niech będą dzięki.

Inne Godziny - Jutrznia
Modlitwa przedpołudniowa, południowa, popołudniowa
Nieszpory, Kompleta