Najmilsi, ziemia zawsze jest pełna miłosierdzia Pana i dla każdego wierzącego sama natura rzeczy stworzonych stanowi lekcję, jak należy czcić Boga, skoro niebo, ziemia, morze i wszystko, co na nich jest, głoszą dobroć i wszechmoc Stwórcy, a cudowne piękno służebnych żywiołów domaga się od rozumnych stworzeń należytego dziękczynienia.

Jeżeli jednak weźmiemy pod uwagę owe dni, które zostały w sposób szczególny związane z tajemnicami naszego zbawienia, poprzedzając w wyznaczonym sobie porządku uroczystości paschalne, to wówczas poczujemy się bardziej zobowiązani do dbałości o należyte przygotowanie w nas wewnętrznego oczyszczenia.

Właściwością bowiem paschalnych świąt jest to, że cały Kościół cieszy się darem odpuszczenia grzechów, które dokonuje się nie tylko u nowo ochrzczonych, ale również u tych wszystkich, którzy już dawno zaliczają się w poczet przybranych dzieci Bożych.

I chociaż nowych ludzi tworzy przede wszystkim obmycie wodą odrodzenia, to jednak każdy z nas musi ustawicznie zrzucać z siebie rdzę śmiertelności, a że wśród stopni duchowego postępu nie istnieje nigdy taki, którego by już nie można było przekroczyć, trzeba sobie zadać trud, by w dniu odkupienia nikt z nas nie znalazł się obarczony grzechami starego człowieka.

Dlatego też, najmilsi, aczkolwiek w każdym czasie winniśmy się okazywać chrześcijanami, teraz należy o to dbać w sposób szczególny, tak aby sięgający tradycji apostolskiej okres przygotowania paschy wypełnić postem, przejawiającym się nie tylko w ograniczonej ilości spożywanych pokarmów, lecz przede wszystkim w walce z występkami.

Ze świętą zaś i ze wszech miar godną polecenia praktyką postu należy łączyć dzieła miłosierdzia wyrażające się w różnorakiej formie, aby w ten sposób wszyscy wierni czuli się równi, mimo zachodzących różnic w ilości posiadanych dóbr materialnych.

Miłość bowiem, którą mamy świadczyć równocześnie Bogu i bliźniemu, nigdy nie jest ograniczona takimi przeszkodami, aby nie mogła chcieć dobrze czynić drugim. Gdy aniołowie mówią: "Chwała na wysokości Bogu, a na ziemi pokój ludziom dobrej woli", oznacza to, że każdy, kto z miłością współczuje ludziom obarczonym różnymi cierpieniami, staje się błogosławiony nie tylko dzięki zdobytej cnocie życzliwości, ale i przez udzielony im dar pokoju.

Dzieła zaś miłosierdzia są tak rozliczne, że pozwalają całemu ludowi chrześcijańskiemu świadczyć uczynki miłości. Toteż nie tylko bogaci, ale nawet średnio zamożni i ubodzy mają możność udzielania pomocy potrzebującym i w ten sposób zbiorowy wysiłek wszystkich w czynieniu dobra ma równą wartość, mimo że nie wszyscy mogą być jednakowo hojni.

Cóż wiąże ciebie, bracie, z tym światem? Przecież jesteś ważniejszy od niego. Obawiasz się ubóstwa? Chrystus błogosławionymi nazywa ubogich. Boisz się trudu? Żaden bohater nie jest nagrodzony bez trudów. Martwisz się o pożywienie? Prawdziwa wiara nie lęka się głodu. Trwożysz się złożyć na gołej ziemi osłabione postem ciało? Przecież Pan z tobą spoczywa. Boisz się, że twoja niedbała fryzura ubrudzi się? Przecież twoją głową jest Chrystus. Przeraża cię niezmierzona okropność pustyni? Przechadzaj się duchem po raju: ile razy duchem tam się przeniesiesz, tyle razy będziesz na pustyni. O Chrystusowa pustynio kwitnąca kwiatami! O samotnio! Ty dostarczasz kamieni, z których według Apokalipsy zbudowane jest miasto wielkiego króla. O pustelnio! W tobie można cieszyć się szczególniejszą zażyłością z Bogiem. Do ciebie odnoszą się słowa Apostoła: "Cierpień teraźniejszych nie można stawiać na równi z chwałą, która ma się w nas objawić".

Dlaczego więc jesteś tak małodusznym chrześcijaninem? "Syn Człowieczy nie ma miejsca, gdzie by głowę mógł oprzeć", a ty odmierzasz obszerne krużganki i rozległe przestrzenie mieszkań. Nie możesz być współdziedzicem Chrystusa oczekując dziedzictwa doczesnego. Pustelnia lubi ogołoconych. Ciało przywykłe do szaty, nie znosi ciężaru zbroi. Głowa okryta tkaniną, nie znosi przyłbicy. Twarda rękojeść uraża delikatną z bezczynności rękę.

Prochem jesteśmy i popiołem, w każdej chwili niepewni naszego zbawienia. Natychmiast możemy się w proch obrócić. Porzućmy jak najprędzej troski światowe. A jeśli przypadkiem na skutek wstrzemięźliwości, co jednak rzadko się zdarza, zaczynamy żalić się na ból żołądka, wówczas sądzimy, że to choroba, tymczasem słabość ta oznacza, że mamy już przekraczać bramę życia wiecznego.