Paweł Apostoł pisze do Galatów, aby im wykazać, że dzięki łasce Bożej nie są już oni poddani Prawu Mojżeszowemu. Galatom była bowiem głoszona Dobra Nowina o zbawieniu; tymczasem wielu spośród Żydów nie zrozumiało jeszcze wielkiego daru łaski. Przyznawali się oni do chrześcijaństwa, a przecież chcieli nadal nosić jarzmo Prawa. Ale Bóg nadał Prawo nie tym, którzy zostali usprawiedliwieni, lecz tym, którzy są niewolnikami grzechu. Prawo było sprawiedliwe: zostało ono dane ludziom nieprawym, nie dla oczyszczenia ich z grzechu, lecz aby dzięki Prawu poznali oni moc grzechu. Jedynie bowiem łaska wiary, dającej miłość, może przynieść odpuszczenie grzechów. Galaci otrzymali już tę łaskę, a oto ludzie szerzący błędną naukę, chcieli poddać ich z powrotem pod jarzmo Prawa. Co więcej: twierdzili, że Galatom na nic nie przyda się Ewangelia, jeżeli nie dadzą się obrzezać i nie przyjmą pozostałych przepisów judaizmu.

Tak więc Galaci zaczęli podejrzewać Pawła, głoszącego im Ewangelię, iż nie trzyma się on wytycznych ustanowionych przez innych Apostołów, którzy zobowiązywali nawróconych pogan do przestrzegania tych praktyk. Wobec wymagań tych ludzi ustąpił i Piotr; doprowadzono go do tego, że zaczął udawać i postępować tak, jakby i on sądził, że Ewangelia wtedy tylko będzie przydatna poganom, gdy poddadzą się przepisom Prawa; tę właśnie dwulicowość Paweł zarzuca Piotrowi, jak sam o tym mówi w tymże liście do Galatów. Podobne zagadnienie omawia też i list do Rzymian. Zachodzi jednak w obu tych listach pewna różnica. Spór omawiany w liście do Rzymian powstał pomiędzy chrześcijanami nawróconymi z żydostwa, a tymi, którzy przyszli spośród pogan. W liście zaś do Galatów Paweł zwraca się do tych chrześcijan, którzy zaczęli się wahać pod wpływem nawróconych Żydów, zmuszających ich do zachowania przepisów judaizmu, tak jakby Paweł nie głosił im prawdy, zakazując im poddawania się obrzezaniu. Dlatego też pisze im Apostoł: "Nadziwić się nie mogę, że tak szybko chcecie od tego, który was łaską Chrystusa powołał, przejść do innej Ewangelii".

Powyższe zdanie jest jak gdyby streszczeniem całego listu. Zresztą, już na samym początku - czego nie znajdujemy w żadnym innym jego liście - Paweł zaznacza, że jest apostołem "nie z ludzkiego ustanowienia czy zlecenia". W ten sposób Apostoł wykazuje jasno, że ci, którzy wmawiali Galatom owe błędne nauki, nie przychodzili od Boga, lecz od ludzi. Autorytet więc Pawła w głoszeniu Ewangelii jest nie mniejszy, niż pozostałych Apostołów. Albowiem jego posłannictwo jest nie z ludzkiego ustanowienia czy zlecenia, lecz z ustanowienia Jezusa Chrystusa i Boga Ojca.