Euzebiusz urodził się w węgierskim mieście Ostrzyhom z rodziców, którzy cieszyli się znakomitym i szeroko rozpowszechnionym szacunkiem. W chłopięcych latach pociągała go prawda. Tak bardzo wzrastała w nim umiejętność znoszenia głodu i pragnienia, iż wszyscy podziwiali, że człowiek o tak delikatnym i subtelnym ciele, zadawalający się tak znikomym pożywieniem, może wieść życie, będąc zawsze radosnym. Odprawiał wielkie czuwania i spędzał cały czas albo na odmawianiu Bożego Oficjum, albo na kontemplacji, albo na studium. Nauczał też tej filozofii, dzięki której śmiertelnicy mogą podobać się Bogu. Pisał więc książki, nie zaniedbując jednocześnie doskonałego wypełniania Bożych przykazań, bacząc na stwierdzenie Pana: "Nie każdy bowiem, kto mówi: «Panie, Panie», wejdzie do królestwa niebiańskiego, lecz ten, kto będzie czynił i nauczał; taki będzie nazwany wielkim w królestwie niebiańskim" (por. Mt 7, 21; Mt 5, 19). Gdy następnie, z powodu uznanych zasług, dostąpił godności kanonika ostrzyhomskiego, wśród wielu innych chwalebnych czynów zapragnął praktykować gościnność, podobnie jak niegdyś patriarcha Abraham. Z tego też powodu często odwiedzał braci żyjących samotnie w lasach, a także oni przychodzili z pustelni do jego domu, aby wymienić na chleb kosze plecione z wikliny. Spotkania z nimi tak bardzo go radowały, że często udawał się tam, gdzie słudzy Boży szli w zawody, podobnie jak dające miód słodkiego pocieszenia pracowite pszczoły. Tak więc postanowił opuścić ten świat, ojczyznę, rzeczy materialne i swoich krewnych, aby służyć z całą pokorą Panu w Jego zastępach.

Błogosławiony przeto mąż Euzebiusz, napełniony w przedziwny sposób Bożą miłością, nie chcąc ukrywać więzów miłości, jakie go spowijały, zaproponował znajomym i przyjaciołom, ozdobnym w kwiaty cnót i pałającym duchem pobożności, aby - zapomniawszy o minionych bogactwach i uważając za gnój wszystkie przemijające sprawy - zdecydowali się pójść i zamieszkać razem z nim, by pozyskać jedynie Chrystusa. W ten sposób sprawił, że rozsmakowani w Bożej miłości, ogołociwszy się, zapragnęli pójść za ogołoconym na krzyżu Panem natychmiast i bez żadnej zwłoki, jak tylko skończą się wojny z nieprzyjacielem pochodzącym z niewiernych Tatarów. Euzebiusz więc ze swoimi towarzyszami odłożył opuszczenie Ostrzyhomia do czasu przywrócenia pokoju. Jednak później, z tą samą pobożnością, chociaż nie w tym samym wieku, poszli do mieszkańców pustelni, deklarując, że wraz z nimi będą szczerze służyć Panu Jezusowi Chrystusowi.

Uczynili tak, mimo że krewni i przyjaciele usiłowali ich od tego odwieść. Euzebiusz, o wiele bardziej stanowczy niż inni, odpierał zarzuty, taką zazwyczaj dając odpowiedź: "Posłuchajcie - mówił - przecież Chrystus wybrał mękę, chociaż kochał Matkę i wiedział, że Jego męka sprawi Jej cierpienie, gdyż duszę Jej miecz boleści przeszyje. Nie oszczędził także bliskiego i umiłowanego Jana Ewangelisty, obciążonego ponad wszelkie wyobrażenia trwogą boleści, bo choć mógł zstąpić z krzyża, nie zrobił tego, lecz pozostał tam aż do śmierci. W taki sam sposób, ze względu na was, którzy cierpicie, i na nas, którzy płaczemy, nie chcemy zejść z krzyża pokuty, ale pozostaniemy niewzruszeni aż do śmierci. Niech ze świata, który jest lepszy, nie wyrywa nas godny potępienia zamęt". Usłyszawszy to, zalewając się łzami, skruszeni w sercu i poruszeni wyrzutami sumienia, nie byli w stanie odpowiedzieć duchowi, który przez niego przemawiał. Zapewne i bracia pustelnicy, chociaż w świętym życiu zaprawieni, dużą odnieśli korzyść.

Brat Euzebiusz, mąż oddany Bogu, przewspaniały miłośnik pustelni, zamieszkawszy wraz z sześcioma braćmi w grocie o trzech pomieszczeniach, w której sam żył kiedyś, w pobliżu źródła tryskającego na cześć Krzyża Świętego, mocą którego stały się bezsilne wszelkie zakusy starodawnego wroga rodzaju ludzkiego, dał początek siedzibie przyszłego klasztoru o regule zakonnej, gdzie on sam żył bogaty w cnoty, wyróżniając się pobożnością i świętością, choć słaby ciałem i blady, zaprawiony we wszelkiej pokorze, odejmując sobie od ust i oszczędzając, ograniczając do minimum miarę jedzenia i picia, przez co był zawsze zdrowy i piękny.

Oświecony Bożą łaską, pośród różnych pobożnych obowiązków i ćwiczeń, wielce gorliwie praktykował gościnność. Spowodowany tym rozgłos, który czynił go sławnym, przywiódł do niego pewnego młodzieńca imieniem Benedykt, który na zawsze poświęcił się służbie mnichom, dzieląc z nimi ten sam rodzaj świętego życia we wspólnocie. Za jego przykładem przystał do nich także inny, który nosił imię Stefan, przeznaczony, by zostać w przyszłości generałem pustelników.

Wówczas to pobożny ojciec, radując się z powodu każdego czyniącego pokutę zakonnika, oddalił się do oratorium, gdzie jak miał w zwyczaju, dziękując Bogu w duchu żarliwym i wielce skruszonym, cały zalany łzami, prosił Pana, Dawcę wszystkich dóbr, aby pomnożył liczbę nowicjuszy i zachował ich w świętym postanowieniu.

Niewątpliwie więc dzięki jego zasługom i modlitwom trwali w stałości. Napłynęli ponadto bardzo licznie inni starzy i młodzi. Następnie królowie i książęta, i szlachcice różnych królestw, wznieśli liczne klasztory, których nazwy zostały spisane około roku 1263.

W 1262 roku wspomniany wyżej Euzebiusz, przeor prowincjalny, wziąwszy z sobą kilku braci, przybył do Urbana IV i poprosił o nadanie Reguły błogosławionego Augustyna. Do pomocy zaś w Kurii Rzymskiej został im przydany święty Tomasz z Akwinu.

Najpobożniejszy i najpracowitszy ojciec Euzebiusz, który zawsze żył w największej uległości względem Pana Bogu i bardzo gorliwie służąc bliźnim, założywszy rozliczne cenobia na Węgrzech, ponieważ miał niedługo przejść do wiecznego odpoczynku w chwili śmierci, która już się doń zbliżała, w celu kształtowania życia świętego i zakonnego, wygłosił przepiękną zachętę do wszystkich swoich licznie zgromadzonych uczniów, aby "kochali Boga ponad wszystko, a następnie bliźniego, gdyż są to dwa główne przykazania nam dane". Ponadto, aby spośród innych cnót zachowywali posłuszeństwo, gdyż królestwo niebieskie zdobywa się jedynie posłuszeństwem względem przykazań. Następnie dodał, aby zachowali w sobie jego zbawienne pouczenia jako znamię podobieństwa.

W obecności modlących się braci, w pięknej starości, zasnął wraz ze swoimi ojcami i został pochowany u Świętego Krzyża dnia 20 lutego.