Ponieważ widziała Boga w bliźnich, z wielką i delikatną miłością starała się ubogiemu przyjść z pomocą i ulżyć mu w niedoli. Gdy zauważyła, że ktoś znajduje się w trudnym położeniu, z takim przejęciem zajmowała się jego sprawą, jakby to chodziło o nią samą, i wszystkimi sposobami, jakie podsuwała jej miłość bliźniego, starała się zaradzić jego potrzebom materialnym i duchowym.

Wielebny Ojciec Fourier powierzył jej w Maitencourt opiekę nad ubogimi chorymi parafii. Kupowała z swoich własnych skromnych środków to wszystko, co było im potrzebne. Kiedy zaś przebywała w Nancy, w klasztorze Najświętszej Maryi Panny, często w towarzystwie pewnej zacnej pani odwiedzała biednych, chorych zaniedbanych i opuszczonych zamieszkujących na przedmieściach różne szopy i ziemianki. Przynosiła zawsze drobne podarunki, na jakie było ją stać, ścieliła łóżko, opatrywała im rany, rozmawiała z nimi, by ich pocieszyć i zachęcić do cierpliwego znoszenia choroby i niedostatku; pielęgnowała z tak wielką troskliwością biedne dzieci zarażone świerzbem, że dostarczała im przez dwa lub trzy miesiące lekarstw i pożywienia, i starała się jak matka o wszystko, co im było konieczne. Nie ominęła przy tym żadnej okazji, by - udzielając pomocy materialnej - świadczyć równocześnie o swej miłości Boga. Z tych uczynków miłosierdzia można wnioskować, z jaką zapobiegliwością i uprzejmością dbała o swoje siostry zakonne.

W dni uroczyste, powodowana dobrocią, posyłała z klasztoru więźniom chleb, wino, owoce; pragnęła w ten sposób oddać cześć upokorzeniom, jakie Chrystus znosił za nasze grzechy. Jej współsiostry zniechęcały się trudnościami i przeciwnościami, na jakie były narażone; obawiały się, że zostanie zniszczone dzieło wzniesione tak wielkim wysiłkiem. Alicja, choć widziała je załamane na duchu i zrozpaczone - bo straciły już wszelką nadzieję - sama trwała mężnie w swoim postanowieniu, i z niezachwianą ufnością mówiła, że dzieła tego chce Bóg, i że udzieli On łaski do pokonania wszelkich trudności.