Ten tylko na wszelki sposób może dawać innym przykład dobrego życia, kto dla wszystkich namiętności ciała umierając, żyje już duchowo, kto wzgardził powodzeniem świata, kto nie lęka się żadnych przeciwności, kto pragnie jedynie rzeczy wewnętrznych, czyjemu zamiarowi, zgodnie odpowiadając, ani ciało na skutek swego niedołęstwa, ani duch powodowany krnąbrnością zbytnio się nie sprzeciwia. On też nie skłania się do brania rzeczy cudzych, lecz własne rozdaje. Z pobudek głębokiej pobożności szybciej skłania się do przebaczania, lecz przebaczając, nigdy nie przekracza granic słuszności; sam nie dopuszcza się żadnych niegodziwości, a popełnione przez innych opłakuje jak własne. Z porywu serca współczuje z cudzą słabością, ale też powodzeniem bliźniego cieszy się jakby własnym. Tak więc we wszystkim, co czyni, daje sobą przykład do naśladowania, gdyż nie ma, nawet z przeszłości, czego się wstydzić; a tak usiłuje żyć, aby również wysychające serca bliźnich mógł użyźnić strumieniami nauki. On wreszcie, ze zwyczaju i doświadczenia, tak się już nauczył modlitwy, iż może od Pana otrzymać, czego by żądał, bo do niego niejako specjalnie odnoszą się słowa prorockie: "Gdy ty jeszcze mówisz, powiem: Oto jestem".

Jeśliby bowiem przyszedł ktoś przypadkiem, by nas prosić o wstawiennictwo u kogoś potężnego, na niego zagniewanego, a nam nieznanego, odpowiadamy z miejsca: nie możemy się wstawić, ponieważ nie jesteśmy z nim w zażyłej znajomości. Jeśli więc człowiek wstydzi się być pośrednikiem u człowieka, na którego nie ma wpływu, to na jakiej podstawie przywłaszcza sobie miejsce pośrednika u Boga ten, którego życie nie odzwierciedla zażyłości z Jego łaską? Albo jakim sposobem żąda od Boga przebaczenia dla innych, jeśli nie wie, czy On dla niego jest przejednany?