Pan i Mistrz wszelkiej doskonałości obwieszcza: "Kto nie wyrzeknie się wszystkiego, co posiada, nie może być uczniem moim". Dlatego też młodzieńcowi, który twierdził, że zachowuje wszystkie przykazania Boże, powiedział: "Jednego ci brakuje. Jeśli chcesz być doskonały, idź, sprzedaj wszystko, co posiadasz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie. Potem przyjdź i chodź za Mną".

Wszyscy wierni muszą zachowywać przykazania Boże, jeśli chcą osiągnąć życie wieczne. Natomiast wyrzeczenie się dla Chrystusa dóbr doczesnych i własnej woli sądzone jest tylko doskonałym - tym, do których Pan mówi: "Przy odrodzeniu, gdy Syn Człowieczy zasiądzie na swym tronie chwały, wy, którzy poszliście za Mną, zasiądziecie również na dwunastu tronach, sądząc dwanaście pokoleń Izraela". Trudne jest owo wstępowanie na tron i ciężka to praca, gdyż należy wspiąć się wysoko, ale też nagroda jest wielka i zapłata wieczna.

Posłuchaj, co Pan obiecuje: "Każdy, kto dla Mnie opuści dom, braci lub siostry, ojca lub matkę, dzieci lub pole, stokroć tyle otrzyma i życie wieczne odziedziczy". Widzisz, jak hojną otrzymują nagrodę ci, którzy wybrali dobrowolne ubóstwo i wyrzekli się świata, i nie lękają się dźwigać z miłości do Pana krzyża posłuszeństwa. Dobry Pan, miłosierny Ojciec i Mistrz, godzien najwyższej czci, nauczył nas własnym przykładem, jak gardzić światem, i zostawił nam wzór prawdziwego ubóstwa i świętego posłuszeństwa. A oprócz tego - aby te nauki nie pozostały bezowocne i nie były uznane przez ludzi myślących wedle ciała za nieużyteczne - przyrzekł Mistrz tym, którzy pójdą za Nim, niewysłowione dobra.

To właśnie miał na myśli Apostoł, gdy pisał: "Ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani w serce ludzkie nie wstąpiło, jak wielkie rzeczy zgotował Bóg tym, którzy Go miłują". Podobnie Psalmista, rozważając w duchu o tych rzeczach, wysławiał Pana: "Jak wielka jest Twoja dobroć, Panie, którą zgotowałeś dla tych, co się Ciebie boją". A w innym miejscu głosi: "Szczęśliwy, kogo wybierasz i przygarniasz: mieszka on w Twoich pałacach. Niech nas nasycą dobra Twego domu, świętość Twego przybytku. Twoja sprawiedliwość odpowiada nam cudami, Boże, nasz Zbawco".

Dobra Pańskie są tak wzniosłe, pociągające i cenne, że nie możemy ogarnąć ich umysłem; pragniemy jednak gorąco wejść w ich posiadanie. I dlatego miłującemu wielkie te dobra każdy trud wydaje się mały, każdy ciężar lekki, każde oczekiwanie krótką chwilą - podobnie jak biblijnemu Jakubowi, który przez siedem lat był na służbie u Labana, a zdawało mu się, że służy zaledwie kilka dni, bowiem ożywiała go wielka miłość. Ona to zrodziła wielką rzeszę uczniów Chrystusa, z niej wyrosło życie wspólne, dla niej klasztory zaludniły się zastępami zakonników, w których jaśnieje prawda doskonałości chrześcijańskiej i znajduje świadectwo wzniosłość rad ewangelicznych, wolność ubóstwa i wielkoduszność posłuszeństwa.