Garść informacji:

Rajmund urodził się w Peñafort, niedaleko Barcelony, w Katalonii (Hiszpania), około roku 1175. Należał do najwybitniejszych nauczycieli teologii i prawa kanonicznego swojej epoki. Wstąpił do Zakonu jako prezbiter kościoła w Barcelonie w 1222 roku. Obdarzony głęboką wiedzą i osobistą kulturą, odznaczał się gorliwością w formowaniu przyszłych prezbiterów, dla których napisał Summę nauki, pełną duszpasterskiej mądrości. Przebywając w Rzymie jako spowiednik papieża Grzegorza IX, w 1234 roku po raz pierwszy zebrał na jego polecenie dekrety biskupów rzymskich. W 1238 został wybrany trzecim generałem Zakonu, lecz po dwóch latach dobrowolnie zrzekł się urzędu i powrócił do Katalonii.
Jako przełożony Zakonu okazał się pełnym odwagi apostołem. Leżała mu na sercu praca apostolska wśród Żydów, popierał także misje Zakonu Najświętszej Maryi Panny od wykupu niewolników (mercedariuszy) oraz innych zakonów żebrzących w Afryce Północnej, ponadto bardzo troszczył się o dialog z islamem. Zachęcał do tego, aby udający się tam misjonarze uczyli się języka arabskiego i poznawali Koran. Zmarł w Barcelonie, 6 stycznia 1275 roku, mając prawie sto lat. Klemens VIII kanonizował go 29 kwietnia 1601 roku.