Ukochani synowie! "Umarliście bowiem i wasze życie jest ukryte z Chrystusem w Bogu" (Kol 3, 3). A zatem: jako umarli dla tego wszystkiego, co nie jest Bogiem, trwajcie w jak największym oderwaniu od całego stworzenia, w prawdziwym ubóstwie i ogołoceniu ducha, jak najdalej od wszelkiej pociechy zmysłowej, w którą za bardzo miesza się nasza zepsuta natura, stając się złodziejem dóbr Bożych, co jest rzeczą nader niebezpieczną i szkodliwą.

Podejmijcie wszelki trud z pomocą najświętszej łaski Jezusa Chrystusa, starając się uczynić stały przybytek w was samych, w prawdziwej samotności wewnętrznej, abyście stali się prawdziwymi czcicielami Najwyższego Dobra w duchu i w prawdzie. To wszystko wam się uda, jeżeli coraz bardziej będziecie umniejszać siebie samych, gdyż Bóg kocha dusze dziecięce i te uczy wielkiej mądrości, zakrytej przed mądrymi i roztropnymi tego świata. Nigdy nie oddalajcie się od najświętszych ran Jezusa Chrystusa, starajcie się, aby wasz duch był całkowicie przyobleczony i przeniknięty najświętszymi boleściami Bożego Zbawiciela, i bądźcie pewni, że On, Boski Pasterz, poprowadzi was jako swoje ukochane owieczki do swojej owczarni. A jaka jest ta owczarnia słodkiego, najlepszego Pasterza? Wiecie, jaka jest? Jest nią łono Boga Ojca. Ponieważ Jezus przebywa na łonie Ojca, toteż do tego najświętszego łona On prowadzi i pozwala tam odpocząć swoim kochanym owieczkom. Cały ten niebieski, Boży trud dokonuje się w wewnętrznym domu waszej duszy, w nagiej i czystej wierze i świętej miłości, w prawdziwym oderwaniu od całego stworzenia, w ubóstwie ducha i doskonałej samotności wewnętrznej. Jednak łaski tak szczególnej udziela się tylko tym, którzy każdego dnia starają się być coraz pokorniejsi, coraz bardziej pełni prostoty i miłosierni.

A zatem, synowie ukochani, jedni drugich wyprzedzajcie w dążeniu do większej pokory, dokładności i ściślejszego przestrzegania reguły: "Starajcie się o większe dary" (1 Kor 12, 31). Pracujcie nad tym, byście byli pełni prostoty i pokory jak dzieci, nie traćcie z oczu tego, że jesteście niczym. Nie traćcie z oczu, powiadam, waszego nic nie posiadać, nic nie wiedzieć, nic nie móc; możecie zagłębiać się w siebie, lecz nie znajdziecie w was samych nic innego, jak tylko wielką nicość. Och, jak bardzo zalecam wam tę pokorę serca i dziecięcą prostotę, która uczyni was pełnymi szacunku i miłości wobec wszystkich, poddanymi wszystkim, jak mówi św. Piotr Apostoł: "Bądźcie poddani każdej ludzkiej zwierzchności ze względu na Pana" (1 P 2, 13). Jakże bardzo zbliżycie się do świętej doskonałości, jeżeli tak będziecie postępować! Jakiegoż pokoju doświadczycie! To pokój, który jest owocem Ducha Świętego. Sprawi, że będziecie wzrastać w miłości jedni ku drugim, będąc jednym sercem w Jezusie Chrystusie, co jest rzeczą najważniejszą. I nikt już nigdy więcej nie będzie sądził uczynków swojego brata, gdyż będzie podziwiał w nim jedynie świętość, a w sobie samym będzie widział tylko wady niedoskonałości; zawsze jednak cierpiąc w spokoju i z nadzieją na uzdrowienie. Prawdziwa pokora, która sprawia, że coraz bardziej odkrywamy w nas samych wady, nie zostawia miejsca na przyglądanie się poczynaniom innych ludzi, lecz przynagla nas do usunięcia każdej wady, która nie podoba się Bogu. A poza tym, skoro prawdziwa pokora serca prowadzi do tego, że człowiek rozpoznaje i wierzy, że nie ma na świecie istoty gorszej od niego, jakże mogłaby pozostawiać miejsce, by osądzał innych, których uważa za lepszych od siebie i świętych? O, umiłowani!

Módlcie się, proście Najwyższego, aby rozwijał to nasze ubogie Zgromadzenie, aby wzbogacał je świętymi ludźmi, którzy niczym huragan spowodowany działaniem Ducha Świętego nieśliby wieść o tym, co uczynił i wycierpiał Jezus z miłości do ludzi, jako że większość ludzkości żyje, zupełnie o tym nie pamiętając, co jest powodem łez i przyczyną wielu niesprawiedliwości obecnych w świecie.