Jana Nepomucena Neumanna można przyrównać do jasnego światła, które pojawiło się na kontynencie amerykańskim. Urodził się w miejscowości Prachatycze na ziemi czeskiej. Odznaczał się rzadko spotykaną łagodnością usposobienia, dużymi zdolnościami oraz wielkim zapałem w zdobywaniu wiedzy. Dążył jednak do wyższych celów.

Czytając listy św. Pawła oraz opisy pracy misyjnej w dalekich krajach Ameryki, sam się również do tego dzieła zapalił i postanowił tam wyjechać, jeśliby zaistniała taka możliwość. Tymczasem dokładał starań, by wewnętrznie się doskonalić nie szczędząc sobie dobrowolnych umartwień. Postępował jak żołnierz, który zawczasu przygotowuje się duchowo i fizycznie do czekającej go walki. Przyjęty chętnie przez biskupa Nowego Jorku, niemal natychmiast otrzymał święcenia subdiakonatu i diakonatu. Po trzech tygodniach od swego przybycia do Ameryki dnia 25 czerwca 1836 roku, został wyświęcony na kapłana. Spełniły się przez to jego gorące pragnienia. Skierowany następnie do pracy misjonarskiej, zwłaszcza pośród emigrantów niemieckich, udał się do miasta Williamsville. Zamieszkał tam w pewnym ubogim domu i poświęcił się całkowicie pracy duszpasterskiej. Z miasta wyruszał na wioski, by wszędzie nieść światło pogrążonym w ciemnościach, pociechę zasmuconym, a umierającym zbawienie. Trudno opisać, ile podejmował pracy, zniósł umartwień i doznał krzywd. Nie złamały jednak ducha żołnierza Chrystusowego ogromne odległości pomiędzy poszczególnymi osiedlami ani brak dróg, ostrość klimatu, skąpe pożywienie ani wreszcie zawiść przeciwników.

Pragnąc jeszcze bardziej należeć do Zbawiciela, wstąpił w roku 1840 do Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela, jako pierwszy na ziemi amerykańskiej nowicjusz-kapłan. Usiłując odzwierciedlić w sobie życie Ojca Założyciela, sługa Boży dawał wspaniały przykład głębokiej religijności i ascezy. Wytrwały w postanowieniach, mężnie pokonywał niepokoje sumienia oraz wszelkie ataki zaciekłego nieprzyjaciela. Doszedł do doskonałego panowania nad sobą. Ugruntował w sobie ducha pokory, radośnie znosił ubóstwo, jakiego doświadczali wówczas w Ameryce redemptoryści i dodawał do tego dobrowolne umartwienia. Był posłuszny swoim wychowawcom, zachowywał sumiennie wszystkie przepisy reguły i całe noce spędzał na modlitwie. Tak stał się prawdziwym uczniem świętego Alfonsa, godnym, by po okresie próby oddać się całkowicie Bogu przez złożenie zakonnej profesji. Jako redemptorysta nie zaniedbywał misji, które stanowią specjalny cel Zgromadzenia. Dążył do pogłębienia wiedzy religijnej i do poprawy złych obyczajów. Ludzi zbłąkanych sprowadzał na właściwą drogę.

Ze względu na nieprzeciętne zalety powołano go dla dobra Kościoła do jeszcze ważniejszych zadań. Decyzją Papieża został wyniesiony w roku 1852 na stolicę biskupią Filadelfii. Na urzędzie tym okazał się takim właśnie pasterzem, jakiego zapowiadała uprzednia sława jego świętości. Nie uchylał się od żadnego trudu, by powierzone sobie owce zawrócić z niewłaściwej drogi i doprowadzić je na zbawienne pastwiska. Dokładał starań, by pouczać wiernych słowem Bożym i przysposabiać ich do uczestniczenia w tajemnicach wiary. Starał się, by kapłani wypełniali święcie i gorliwie swoje obowiązki. Odwiedzał chorych, udawał się do więzień, stawał przy łożu umierających. Wzniósł od fundamentu kościół katedralny i zbudował wiele innych świątyń. Dużą wagę przykładał do wychowania kleru. Zakładał seminaria i starał się jak najlepiej przygotować alumnów do podjęcia kapłańskiego posługiwania. Otworzył wiele szkół i zakładał liczne przytułki, gdzie przyjmowano opuszczone dzieci. Celem rozwoju tego apostolatu założył Zgromadzenie Sióstr Trzeciego Zakonu św. Franciszka. Stawszy się wzorem dla wiernych, rządził mądrze swoją diecezją. Osobiście przeprowadzał częste wizytacje duszpasterskie, a dla utrwalenia kościelnej karności zwoływał synody.

Przez osiem lat służył kościołowi jako biskup, szczerze oddany Bogu, pokorny, obcy światowemu zgiełkowi, przyjaciel wszystkich, poświęcający się zupełnie trosce duszpasterskiej. Zmarł nagle na ulicy swojego miasta, pośród nawału codziennych zajęć, dnia 5 stycznia 1860 roku. Gdy jego ciało zaniesiono do siedziby biskupiej, odkryto nowe potwierdzenie ducha umartwienia, mianowicie ostry łańcuch pokutny, którym sługa Boży poskramiał swoje ciało. Po pogrzebie sława jego świętości poczęła nieustannie wzrastać, gdyż śmierć nie może rzucić cienia na chwałę wynikającą z prawdziwej świętości, ale raczej zdejmuje z niej zasłonę i czyni ją jeszcze bardziej czytelną. Sam Bóg zdawał się potwierdzać tę sławę cudami.