Myśl Boża w Zgromadzeniu naszym to ziszczenie prośby modlitwy Pańskiej: Królestwo Boże na ziemi, gdzie by się w najpełniejszym znaczeniu żyło dla Boga i Bogiem, wolą Bożą, pod panowaniem Bożym. W tych słowach tak znanych, zwykłych i prostych na pozór, jest cały świat miłości. Podwaliną więc życia Zgromadzenia naszego jest miłość Boga.

Miłość Boża ciasną nie jest: ona obejmuje wszystko co Boże, ludzkość całą, cały świat. Świat jest odbiciem rodziny - cały jej upadek uwydatnia się w smutnym stanie dzisiejszego świata i woła: naprawy, dźwignięcia, świętości. Aby świat przemienić, trzeba zacząć od przemiany kobiety. Kobieta jest matką nowego pokolenia, matką przyszłości, bo dzieci przez nią wychowane - to przyszłość świata. Więc aby świat przemienić, trzeba zacząć od oczyszczenia i udoskonalenia kobiety. Od przygotowania mu niewiast znających Boga i miłujących Go: w przykazaniach Jego, w bliźnich i w obowiązkach. Niewiast mądrych i mężnych wedle słów Pisma świętego. Takich dziś świat potrzebuje i takie mu wychowywać jest z woli Boga Przedwiecznego zadaniem naszego Zgromadzenia.

Jak grzech przez niewiastę przyszedł na świat, tak przez niewiastę przyszło światu zbawienie. Jednym z głównych celów Zgromadzenia naszego walczącego w sprawie swej Królowej, jest podtrzymać to Jej dzieło rehabilitacji kobiety, dzieło podniesienia niewiasty osłabłej w lekkomyślności i próżności, przez oczyszczenie i uświęcenie, aby na wzór Pani i Matki swojej była światu zbawieniem i zachętą, pociechą i wzorem prowadzącym do zbawienia.

Wychowanie stwarza moralnie człowieka. Praca nad wychowaniem ma swoją ideę, a tą jest: wykształcenie niewiasty na obywatelkę Królestwa Bożego, to znaczy wykształcenie jej nie tylko ze strony umysłowej i zewnętrznej, ale przede wszystkim od strony moralnej, a więc wychowanie na prawdziwie chrześcijańską żonę, matkę, panią domu, obywatelkę kraju swojego.

Jedno wam jeszcze najszczególniej polecam: Kochajcie, czcijcie duszą i sercem, słowami i czynami Niepokalaną Matkę naszą Maryję. Trzymajcie się Jej wiernie i niezachwianie we wszystkich chwilach i kolejach życia waszego, na początku i u kresu prac waszych, waszej doczesnej pielgrzymki. Garnijcie się do Niej w uciskach i trudnościach, a Ona was wspomoże; oddawajcie się Jej w pokusach, opuszczeniach i oschłościach, Jej szukajcie w pomyślnościach i pociechach. Pamiętajcie zawsze, żeście Jej dziećmi, uczcie drugich Ją miłować, do Niej się uciekać.