Ważnym środkiem wspomagającym zdobywanie cnót jest szacunek i miłość naszego powołania, i o to przede wszystkim powinniśmy się starać. Nie należy więc zaniedbywać niczego, co może się przyczynić do ich wzrostu i uczynić nas zadowolonymi z naszego powołania. Nie ma nic trudnego dla zakonnika, który kocha swoje powołanie.

Nie powinniśmy szukać czego innego lub pragnąć innej doskonałości niż ta, o której mówią nasze Konstytucje. Nie należy się również przywiązywać do jakichś osobistych praktyk religijnych, jak np. do długich modlitw, wyszukanych pokut itp., ale wystarczy, jeśli będziemy dbać o wypełnienie codziennych ćwiczeń zakonnych.

Jeden z głównych obowiązków, który powinien przełożonemu leżeć na sercu, polega na tym, aby był gotów raczej wiele razy umrzeć niż dopuścić do rozluźnienia karności zakonnej. Dlatego też przełożeni postępują wbrew własnemu sumieniu, jeśli często pobłażają w sprawach wielkiej wagi, zwłaszcza gdy zauważone wykroczenia zakłócają ustalony porządek życia wspólnego.

Pomocą do szybkiego zdobycia doskonałości jest ciągłe rozmyślanie życia naszego Mistrza Jezusa Chrystusa, oraz abyśmy zawsze mieli przed oczyma te dwie księgi: jedną, która mówi o Jego życiu, a drugą, która każe nam kształtować nasze życie na wzór Jego życia. Albowiem oprócz różnych korzyści, jakie niesie za sobą to rozmyślanie, jest i ta, że przykład Chrystusa nie jest jak inne przykłady, które tylko nas wzruszają, ale nie dają siły do naśladowania jak przykład Chrystusa. On widząc, że jesteśmy zdecydowani i gotowi naśladować Go we wszystkim, udziela nam do tego łaski i sił, oświeca w różnoraki sposób i odkrywa przed nami swoje tajemnice, o ile staramy się Go wiernie naśladować.

Jest również potrzebne zdobycie cnoty męstwa, dzięki której możemy pokonać wszystkie trudności i osiągnąć zamierzone cele; bez męstwa zaś nic nie osiągniemy. Nie można nigdy przyjmować do naszego Zakonu człowieka bezsilnego i leniwego. Jeżeli ktoś nie posiada cnoty męstwa, może ją zdobyć nie ufając zbytnio we własne siły, lecz całą ufność pokładając w Bogu; jeżeli zachowa wielką pokorę, chociaż sam nie był niczym; jeżeli ma nadzieję, że przy Bożej pomocy wszystkiego możemy dokonać, wreszcie jeżeli nigdy nie załamuje się duchowo, choćby nawet często upadał, byleby tylko szybko się podnosił. Człowiek zawsze może się cieszyć, jeżeli we wszystkich sprawach i okolicznościach życia niczego innego nie szuka jak tylko woli Bożej. Smutek bowiem nie da się pogodzić z tym pragnieniem i jest oczywistym znakiem, że tam nie szukano Boga. Aby kto mógł się zawsze radować, niech nie zakłada swojego szczęścia w sobie, lecz w pełnieniu woli Bożej.