Garść informacji:

Już u samego początku istnienia naszego Zakonu wspomina się wielu braci, którzy żywili szczególne nabożeństwo do "najsłodszego imienia Jezus". Po II Soborze Lyońskim (1274 r.) papież Grzegorz X powierzył dominikanom szczególną troskę o rozwój kultu Najświętszego Imienia Jezus. Przyczynił się do tego bardzo bł. Jan z Vercelli († 1283), ówczesny generał Zakonu. Działalność dominikanów, wsparta nowymi formami pobożności ze strony franciszkanów, osiągnęła swój szczyt w XIV wieku dzięki pracy i pismom słynnych kaznodziejów, zwłaszcza bł. Henryka Suzona († 1366). Ta pobożna praktyka rozwinęła się szczególnie za sprawą kaznodziejstwa św. Bernardyna ze Sieny († 1444) oraz dzięki rozwojowi Bractw Najświętszego Imienia Jezus, do czego w wielkim stopniu przyczynili się dominikanie na specjalne życzenie papieży, począwszy od Piusa IV.
Wspomnienie dzisiejsze ma własne teksty liturgiczne już od XIV wieku, a w wiekach następnych zostały one rozpowszechnione w liturgii: w 1530 roku mają je franciszkanie, a pod koniec XVII wieku dominikanie. W 1721 roku w kalendarzu rzymskim dla całego Kościoła istniał już obchód Obrzezania Pańskiego (1 stycznia), w czasie którego wspominano również nadanie Najświętszego Imienia Jezus. W najnowszym Mszale Rzymskim ustąpił on miejsca uroczystości Świętej Bożej Rodzicielki Maryi. "W tym dniu wspomina się również nadanie Najświętszego Imienia Jezus" (ONRLiK, nr 35). Pozostały jednak nadal niektóre Msze wotywne o Najświętszym Imieniu Jezus (MR s. 184", LM t. VII, s. 460-470). Można także wykorzystać niniejsze oficjum wotywne, zwłaszcza podczas liturgicznego obchodu patrona lub tytułu kościoła.