Wszechmogący i wieczny Bóg prosi czystą duszę, aby położyła Go jak pieczęć na swoim sercu. Zatem każdy, kto szczerze kocha Boga, powinien zawsze trzymać na ustach duszy pewne pobożne obrazy lub myśli, które poruszają i rozpalają jego serce miłością do Boga.

Największa bowiem doskonałość w tym życiu polega na częstym pamiętaniu o Bogu, na częstym wzdychaniu naszego serca do Niego, na częstym mówieniu o Nim, na zapamiętywaniu Jego słów, na działaniu i pozostawianiu wszystkiego ze względu na Niego, na patrzeniu tylko na Niego i postępowaniu zgodnie z Jego zamysłem. Niech nasze oczy miłośnie się w Niego wpatrują, nasze uszy niech słuchają Jego napomnień, a serce, zmysły i dusza niech Go otaczają miłością. Kiedy Go obrazimy, zjednajmy Go modlitwami. Gdy On nas doświadcza, znośmy to ze spokojem, kiedy się ukrywa, szukajmy Go i nie poprzestańmy, dopóki Go nie znajdziemy, a znalezionego godnie się trzymajmy.

Kiedy idziemy lub stoimy, pijemy lub spożywamy pokarm, zawsze w naszych sercach powinien być wyciśnięty ten najdroższy klejnot imienia Jezus. A gdy nie możemy uczynić niczego innego, niech przynajmniej nasze serca wzrokiem przylgną do Niego.

Zawsze na ustach nośmy Jego najsłodsze imię, a w czasie czuwań rzeczywiście tak bardzo o Nim pamiętajmy, abyśmy śpiąc, o Nim śnili i mogli powiedzieć razem z prorokiem: "Wieczny Boże, najsłodsza Mądrości, jak dobry jesteś dla duszy, która Cię szuka i Ciebie jedynie pragnie".

To jest bez wątpienia najlepsze ćwiczenie ze wszystkich. Rzeczywiście nieustanna modlitwa jest jakby koroną wszystkich ćwiczeń: do niej, jak do celu, wszystkie inne zmierzają. Cóż innego, pytam, czynią w niebie, jak nie kontemplują Boga, kochają Go i wychwalają?

Im bardziej więc z miłością przylgną nasze serca do Pana naszego, im częściej także będziemy kontemplować i obejmować ramionami serc ową Wieczną Mądrość, tym łaskawiej Ona uściska nas w tym i w przyszłym życiu.