Kiedy tam wkrótce powróciłem, znalazłem miejsce na zamieszkanie w jakiejś małej chatce, położonej niedaleko od rzeki. Wkrótce potem podarowali mi maleńką chatkę ze słomy, ale trochę obszerniejszą. Po upływie dwóch miesięcy ojciec rektor przysłał ojca Jakuba de Boroa, który przybył tu wreszcie w drugi dzień Zielonych Świąt. Ogromnie obaj uradowani, rozmyślaliśmy nad tym, jak to nas miłość Boża połączyła w tak odległych i pełnych bezdroży krainach. Potem podzieliliśmy między siebie maleńkie miejsce zamieszkanie, układając ściankę z trzciny, urządziliśmy kaplicę tylko nieco większą od ołtarza, żeby można było w niej Mszę świętą odprawiać. Mocą tej Najświętszej Ofiary, w której Chrystus przez krzyż samego siebie złożył Ojcu w ofierze, On także u nas odnosił zwycięstwa, bo demony, które przedtem miały zwyczaj ukazywać się tubylcom, nie odważają się już nadal pojawiać, jak niektórzy tutejsi twierdzą. W tej chacie postanowiliśmy pozostać, chociaż nam wszystkiego brakuje, a zimno jest tak dokuczliwe, że z trudem tylko zasnąć możemy. Jedzenie niewiele lepsze: jedliśmy bowiem albo indyjską pszenicę, albo jakąś mąkę z tak zwanej manioki, którą tubylcy zwykli się żywić, a ponieważ zaczęliśmy szukać na polach pewnych ziół, które jedzą indyki, niektórzy nas tak obelżywie nazwali.

Ponieważ tak się to wszystko rozwijało, demony zaczęły się obawiać, by w krótkim czasie nie utraciły tego, co tak długo posiadały, gdyby Towarzystwo Jezusowe weszło na te tereny, zaczęły usilnie szerzyć w całej Paranie wieść, że jesteśmy szpiegami i złymi czarownikami i że w naszych obrazach i księgach niesiemy śmierć. Ta wieść takiej nabrała mocy, że kiedy ojciec Boroa wyjaśniał niewierzącym tajemnice naszej wiary, niektórzy z nich bali się stać w pobliżu świętych obrazów, żeby stamtąd śmierć na nich nie przeszła. Ale to już im powoli przechodzi, najbardziej dlatego, że widzą, jak nasi stają się dla nich prawdziwymi ojcami, dają im bowiem chętnie, cokolwiek mają w domu, a kiedy w dzień i w nocy próbują zaradzić ich kłopotom i leczyć choroby, to nie tylko o ich dusze dbają co jest oczywiście najważniejsze - ale i o ciała.

Tak więc, kiedyśmy spostrzegli, że się umacnia miłość Indian do nas, pomyśleliśmy o wybudowaniu świątyni, która chociaż jest maleńka, prościutka i pokryta słomą, tym biedniutkim ludziom zjawiła się jak pałac jakiś królewski do oglądania, ile razy bowiem spoglądają na dach, stają osłupieni. Podczas budowy świątyni nasze ubłocone ręce wskazywały drogę tubylcom, którzy nie wiedzą, jak glinę w cegłę przekształcać. I stało się, że świątynię ukończyliśmy na dzień świętego Ignacego poprzedniego 1615 roku. I w tym dniu odprawiliśmy pierwszą Mszę świętą w tym kościele, odnowiliśmy śluby i urządziliśmy jeszcze kilka innych obrzędów odpowiednio do tego, jak na to pozwalało to ubogie miejsce. Chcieliśmy nawet urządzić tańce młodszych, dzieci jednak są tu tak nieokrzesane, że nie mogły się tego nauczyć. Potem wybudowaliśmy drewnianą wieżyczkę i podnieśliśmy do góry dzwon, co wszystkich napełniło podziwem, ponieważ nikt tutaj czegoś takiego nie widział ani nie słyszał. Sposobnością do wielkiego urządzenia nabożeństwa stał się krzyż, który tubylcy ustawili przed świątynią, kiedy bowiem wyjaśniliśmy im, dlaczego my, chrześcijanie, oddajemy cześć krzyżowi, oni też uklękli i oddali świętemu drzewu cześć. Toteż mam nadzieję, że ten krzyż, chociaż na tych ziemiach jest czymś całkowicie nowym, stanie się początkiem wznoszenia innych krzyży.