To prawda, że nigdy nam nie brakowało cierpień ani w okowach, ani w podróżach, i to takich, które niełatwo byłoby znieść niższej naturze człowieka, lecz tak wielka jest dobroć Boga, że to wszystko nam osłodził, owszem, dodał nawet w tym wszystkim usposobienie jak najbardziej spokojne i odporne na zamieszanie. Bo przecież prawdziwa radość jaśnieje na twarzach tych ojców i braci, którzy ukazują, że są prawdziwymi synami świętego Ignacego i że ich prowadzi jego duch: niczego nie uważają za niebezpieczne, ilekroć trzeba im iść za Bożym powołaniem. Jeżeli o mnie idzie, to nieskończone dzięki składam Bożemu Majestatowi za to, że mnie - bez żadnych moich zasług - wezwał do swojego Towarzystwa, w tym zwłaszcza czasie, kiedy to ono znosi co prawda uciążliwe prześladowanie ze strony świata, ale też nie mniejszej doświadcza miłości ze strony Pana.

Czternaście lat temu zdecydowałem się na to życie zakonne w Towarzystwie Jezusowym i wtedy okazałem pragnienie, żeby się udać na misje do Indii, przełożeni jednak, nie chcąc narazić się na przykrości ze strony naszej rodziny, nie chcieli mnie wysłuchać. Teraz zaś nic mnie nie zmusi do opuszczenia Towarzystwa Jezusowego, w którym postanowiłem żyć i umrzeć.

Teraz właśnie doręczono mi zawiadomienie, że możemy opuścić okręt i udać się do szpitala w mieście Calvi. Z pewnością nie można się spodziewać szczęścia na tym świecie, ale też kłopoty nie przekroczą z nami bramy śmierci. Jeżeli wkrótce zakończę dni mojego życia i pójdę do nieba, obiecuję, że będę się za was modlił, by także was Pan Bóg do siebie powołał, kiedy się wasze życie już skończy.

Jeżeli jeszcze raz napiszecie do mnie list, proszę was, byście ani jednym słowem nie wspominali o porzuceniu mojego powołania. Owszem, proszę, byście się i w Rzymie nie starali o to, bym mógł przejść do jakiegoś innego zakonu, bo na to nigdy się nie zgodzę, nawet gdybym musiał to życie tysiąc razy utracić. Niech wam Bóg daje szczęście we wszystkim. Wasz brat, Józef Pignatelli Towarzystwa Jezusowego.