Wypełnieniem prawa jest miłość, w niej mieści się Prawo i prorocy. Wszystko bowiem, co nakazuje boskie prawo i czego zabrania, sprowadza się do miłości. Oddaj powinność miłości, a będziesz wiedział, żeś spełnił wolę Pana. Cóż nam pomoże ograniczanie się w jedzeniu, skromny ubiór, zachowanie surowego trybu życia z czuwaniami i biczowaniem. Posłuchaj trochę: akty miłości ratują innych i liczą się, jeśli spełniane są z miłością, bez miłości nie mają żadnego znaczenia. Miłość jest cnotą, dzięki której nawet najmniejszy czyn nie zostanie odrzucony, a bez niej i największy nie zostanie przyjęty. Ani kazanie, choćby się przemawiało językiem aniołów, ani wiara, choćby góry przenosiła, ani jałmużna, choćby rozdano wszystkie skarby ubogim, ani karcenie własnego ciała, choćby się wydało je na spalenie, ani odprawianie mszy św., bo wpierw trzeba się pojednać z bratem.

Zupełnie jak według proroka: "Potrójna więź łączy człowieka cnotliwego", mianowicie ze sobą, z bliźnim i z Bogiem, w tym, co mu się należy, co odpowiada jedności.

Człowiek zwłaszcza przez miłość staje się w pełni sobą, kiedy skupia się, odrzuca wszelkie złe uczucia, przywiązanie do tego, co zniewala, a kocha niezmiennie tylko jedno i nie rozprasza się na różne strony.

Gdy ktoś daje się pociągać miłości do różnych rzeczy, nigdy nie osiągnie jedności w sobie, lecz zawsze będzie niepodobny do siebie, ponieważ zmuszony jest tyle razy się zmieniać, ile razy zmieniał się przedmiot jego miłości. Kto bowiem wspiera się na osobie upadającej, sam upadnie.

Przez miłość człowiek łączy się z bliźnim, nie tylko, gdy jest bez zarzutu, i stara się razem z nim osiągnąć sukces, ale i współodczuwać co przeżywa: "weseli się z tymi, którzy się weselą, płacze z tymi, którzy płaczą, boleje razem z chorującymi i płonie z gorszącymi się". Podobnie, jak było "jedno serce i jedna dusza" wielu wierzących, których nie dzieliła ani różność zamierzeń, ani własność rzeczy, ale złączeni łagodnym węzłem pokoju trzymali się w jedności ducha.

Aby zaś uczucia miłujących się mogły, mocą tej jednoczącej cnoty się zejść, trzeba, by kochające serce roztopiło, przelało i przemieniło się w tego, kogo kocha. Podobnie jak kropla wody wpuszczona w wino rozpływa się w nim i niknie przyjmując jego smak i kolor. Stąd nic nie znaczą ani wyrzeczenia, ani nawet postępy same w sobie, jeśli zabraknie zjednoczenia z Chrystusem.