Niewypowiedziana opatrzność Stwórcy, ku chwale swojego imienia i zbawieniu wiernych, w rajskim ogrodzie Kościoła świętego, pośród wspaniałych i żyznych upraw posadziła w dniach ostatnich sławny Zakon Kaznodziejski niczym drzewo życia. Drzewo to, zroszone niebiańskim błogosławieństwem, tak się stopniowo rozrosło, poczynając od swych chwalebnych początków, tak wzrosło z pomocą Bożej łaski, tak wysoko i szeroko się rozrosło, że sięgnęło do nieba, a swe szlachetne gałęzie rozciągnęło aż po najdalsze krańce ziemi.

[Oto cenne latorośle trwające w Chrystusie, prawdziwym winnym krzewie, oto bracia Zakonu świętego Dominika. Oczyszczeni ze zbędnych dóbr ziemskich, odrzuciwszy ciężar bogactw, przez czystość wyrzekli się samych siebie, przyjęli ubóstwo i złożywszy profesję regularnego życia, przynieśli na królewską ucztę woniejące kwiaty czci i szlachetności oraz soczyste owoce.

Oto wybrani słudzy Chrystusa, jaśniejący wyjątkową pobożnością, sławni życia szlachetnością. Boża mądrość uczyniła ich światłością narodów niczym gwiazdy na firmamencie Kościoła i jak gdyby pochodnie płonące w domu Bożym, oświecające wszystkich świadectwem Ewangelii, a duchowymi promieniami pokazujące śmiertelnym drogę życia.

Oto wielcy wojownicy, którzy pokonawszy wrogów duszy i nieprzyjaciół Kościoła świętego tarczą wiary, mieczem ducha i bronią sprawiedliwości, przyszli z pomocą wszystkim katolikom, niosąc im wzrost cnót, grzesznikom ukazali drogę zbawienia oraz zniszczyli szaleństwo heretyckiej nieprawości.]

Zważcie więc, najdrożsi, i uważnie popatrzcie na mocne fundamenty tego Zakonu, na jego wybitnych wodzów i walecznych żołnierzy, niestrudzonych wojowników, z których część doszła już do niebiańskiej ojczyzny. Zaliczeni do grona świętych, stali się uczestnikami uczty niebieskiej i posiedli wieczne królestwo. Przeto wy, jako ich prawi, a nie wyrodni synowie, winniście się stać ich wiernymi naśladowcami i bez znużenia wstępować w ślady tych, którzy dali wam tam jasne i pewne wzory pobożnego i regularnego życia. Zachowajcie od wszelkiej zmazy Zakon zdobny doskonałym pięknem, obdarzony tyloma łaskami za sprawą łaskawości Boga samego i Stolicy Apostolskiej, wywyższony darami i umocniony przywilejami.

Jako że zmysły ludzkie od młodości skłonne są do zła, a nieujarzmione ciało łatwo dąży do grzechu, z wielką pilnością dbajcie o to, żeby trwał w was pobożny zapał, żarliwa sprawiedliwość i prawość sądów, tak aby po odcięciu błędów kwitła właściwa dyscyplina.

W waszych obyczajach niech jaśnieje drogocenna pokora, rośnie pobożność, zachwyca święte posłuszeństwo i niech trwa prawdziwa cierpliwość. We wszystkim, co czynicie, bądźcie jednomyślni, zgodni w miłości, pełni pokoju, a w tym, czego wymaga cnotliwość życia zakonnego, tak stawajcie wobec Boga i ludzi, abyście byli wolni zarówno od niebezpieczeństw duchowych, jak i lenistwa, które naraża na podstępy przebiegłego wroga.

Wytrwale oddajcie się studiowaniu świętej nauki, co wszak zjednało wam wielkie zasługi i szacunek. Pilnie i z troską poświęcajcie się kaznodziejstwu oraz słuchaniu spowiedzi, do czego szczególnie zostaliście przeznaczeni. I tak wypełnicie wasze życie wymienionymi sprawami i innymi szlachetnymi albo dozwolonymi zajęciami, przez co zabraknie miejsca dla spraw niedozwolonych. Kotwica waszej nadziei niech będzie w Dawcy zbawienia, nadziei i waszej pociechy. A przełożonym Kościoła okazujcie szacunek i cześć, abyście mogli zjednać sobie ich łaskawość i przychylność.

W ten sposób zdobędziecie zasługę, a innym pomożecie waszym przykładem; siejąc w trudzie wasze ziarna, zyskacie chwalebne snopy w niebiańskich spichlerzach; w ten sposób i wam, i waszym bliskim zjednacie chwałę wiecznej światłości zgodnie z tym, co przystało waszej świętości.