Księża, przedkładanie duszy nad ciało, przedkładanie chwały Bożej nad chwałę świata oznacza staranie się o Królestwo Boże. Pijmy kielich, przyjmujmy zawstydzenie w nadziei, że obróci się na naszą korzyść. W końcu musimy zdecydować się z apostołem, czy wybrać udręki i śmierć, czy raczej odłączyć się od miłości Boga. Może się tak zdarzyć, że będziemy musieli wybierać pomiędzy utratą Jezusa Chrystusa a cierpieniem więzienia, tortur, ognia lub męczeństwa. O błogosławione okoliczności, które dajecie okazje do tego, by Syn Boży panował wszechwładnie!

Oddajmy się Bogu, księża, proszę was o to w święte imię Jego, ażeby On dał nam łaskę przedkładania cierpień, a nawet śmierci nad niebezpieczeństwo utraty Jego miłości. Musimy być zdecydowani na to już od tej chwili. Tak, mój Boże, tak, moi księża. Jeśli nadarzy się okazja, by utracić zaszczyty, przyjemności, a nawet i życie, po to, by Jezus był poznany, by Mu służono i by wszędzie panował, to jesteśmy na to gotowi, jesteśmy gotowi dzięki Jego miłosierdziu. Uczyńmy Mu więc z wyprzedzeniem tę ofiarę, chociaż natura przed nią się wzdryga. Miejmy tę ufność, że umocni nas w potrzebie. "Oto Ja was posyłam jak wilki między owce", mówił nasz Pan apostołom. Nie chciał, by myśleli jedynie o tym, jakiej odpowiedzi będą musieli udzielić przed książętami i tyranami. "Wówczas bowiem, mówił do nich, będzie wam poddane, co macie powiedzieć". Nie wątpcie księża, że będzie tak i z wami w podobnych okolicznościach, byście mówili i cierpieli jak doskonali chrześcijanie.

Pozwólmy Mu to czynić, mając na względzie tylko Jego jedyną i godną miłości wolę. Och! Któż nam da gorliwość św. Teresy, która złożyła ślub, że będzie zawsze wybierać wolę swego Pana, nie tylko Jego chwałę, ale największą Jego chwałę! Oto jest sposobność do uczynienia jakiegoś dobrego dzieła na Jego cześć, ale pojawia się inna sposobność do uczynienia jeszcze ważniejszego dzieła. Teresa pospieszyłaby za drugą, a pozostawiłaby pierwszą. Zobowiązała się słowem i w sumieniu, że zawsze będzie tak czynić. Taki zwyczaj miał też św. Ignacy: Ad majorem Dei gloriam.

Moi bracia, jeśli jest wśród was ktoś, kto odczuwa podobne pragnienie, to doskonale; otwórzcie wasze serce na to Boże natchnienie i idźcie za tym szlachetnym poruszeniem, które zawsze prowadzi ku górze. A inni, którzy, jak ja nędznik, pełzają po ziemi, proszę, niech się podniosą. Oddajmy się Bogu, by pragnąć i postępować tak, ażeby Królestwo Boże rozszerzało się w nas, wśród duchownych i wśród ludu. Postępując w taki sposób będziemy praktykować to, czego w tym artykule reguł oczekuje od nas nasz Pan i nasza gorliwość.

O Jezu Chryste, mój Zbawicielu, który byłeś święty, aby i ludzie mogli się stać świętymi, który stroniłeś od ziemskich królestw, od ich bogactw i chwały troszcząc się jedynie o królestwo swojego Ojca w duszach ludzkich, non quaero gloriam meam, etc., sed honorifico Patrem meum, jeśli tak postępowałeś wobec równego Ci w Bóstwie Ojca, to cóż my mamy czynić, by naśladować Ciebie, który podźwignąłeś nas z prochu i wezwałeś, byśmy przestrzegali Twoich wskazań i dążyli do doskonałości. Ach! Panie, pociągnij nas ku sobie i udziel nam łaski, byśmy zaczęli naśladować Twój przykład i przestrzegać naszej reguły, która skłania nas do szukania Królestwa Bożego i Jego sprawiedliwości, a także do zawierzenia Mu siebie samych we wszystkim. Spraw, niech Twój Ojciec w nas króluje i Ty sam w nas króluj, abyśmy mogli królować w Tobie przez wiarę, nadzieję, miłość, pokorę, posłuszeństwo i zjednoczenie z Twoim Boskim Majestatem. Postępując tak możemy się spodziewać, że pewnego dnia będziemy królować w Twojej chwale, która została nam wysłużona przez najdroższą krew Twoją. Moi bracia, o to właśnie powinniśmy Go prosić podczas medytacji, a także w ciągu całego dnia, poczynając od przebudzenia się, powinniśmy mówić sobie: "Co zrobię, by Bóg mógł wszechwładnie królować w moim sercu? Co uczynię także, by rozpowszechnić w świecie znajomość i miłość Jezusa Chrystusa? Mój dobry Jezu, naucz mnie, jak mam to czynić i spraw, bym to czynił!". Gdy zegar wybije godzinę, ponówmy tę modlitwę i postanowienie, że będziemy nad tym pracować; ponówmy je tym bardziej podczas Mszy św., która została ustanowiona dla uznania najwyższego Majestatu Bożego i dla uzyskania niezbędnych dla nas łask, byśmy mogli żyć i umierać pod chwalebnym panowaniem Jego Przedwiecznego Syna.