Całe przesłanie św. Pawła dla nas można streścić w tym jednym zdaniu: Upodobnić się do Chrystusa, aby osiągnąć doskonałość, do której wszyscy zostaliśmy wezwani.

Zdarza się, że w różnych książkach czy też w przepowiadaniu mało się podkreśla, że osoba Chrystusa ma dla naszego uświęcenia znaczenie zasadnicze. Nabożeństwo do Pana Jezusa jest czasami przedstawiane jakby to był jeden ze środków, tak jak np. czytanie duchowe, rachunek sumienia itd. Tymczasem nabożeństwo do Chrystusa i zjednoczenie z Nim jest początkiem i końcem i jest samą istotą naszego życia nadprzyrodzonego - na tym zjednoczeniu polega cała ascetyka i mistyka. Praktyki pobożności są natomiast tylko pomocą lub konsekwencją naszego upodobnienia się do Chrystusa. Jeśli chcecie rzeczywiście się uświęcić, unikajcie dyskusji i sporów z różnymi szkołami duchowości, a skupcie się na tym, by żyć coraz pełniej życiem Chrystusa. W ten sposób szybko osiągniemy cel, jakim jest uświęcenie. Nie starajcie się o to, by przekształcać pobożność wiernych albo forsować idee, które mogą wprowadzić zamieszanie do ich życia duchowego.

W odniesieniu do życia duchowego całe nauczanie o Chrystusie można streścić w zaproszeniu, aby żyć Chrystusem według Jego własnych słów: "Ja jestem Drogą, Prawdą i Życiem".

Z powodu grzechu pierworodnego cały człowiek znalazł się in deterius commutatus (przemieniony na gorsze) w tym, co dotyczy jego władz naturalnych, umysłu, woli, uczuć; i co ważniejsze, utracił łaskę, tj. życie nadprzyrodzone.

Święty Jan napisał: "W tym objawiła się miłość Boga ku nam, że zesłał Syna swego Jednorodzonego na świat, abyśmy życie mieli dzięki Niemu" (1 J 4, 9).

Chrystus jest drogą odnowienia człowieka, który zostaje wykonany w odnowionym wydaniu przez Jezusa Chrystusa. Jezus Chrystus przywrócił człowiekowi łaskę, życie nadprzyrodzone, przygotowując Ojcu niebieskiemu nowe dzieci.

Ponadto Jezus Chrystus odnowił człowieka w jego władzach naturalnych: dla umysłu - objawienie; dla woli - świętość; dla uczuć - miłość Boga. To odpowiada temu, co Chrystus wyraził w słowach: "Ja jestem Drogą, Prawdą i Życiem".

W Dziejach Apostolskich powiedziano: "Nie dano ludziom żadnego innego imienia pod niebem, w którym możemy być zbawieni" (Dz 4, 12). Świętość polega na uczestniczeniu w Bożym życiu przyniesionym na świat przez Jezusa Chrystusa; jest to jedyna możliwa forma świętości; jest to istota chrześcijaństwa, jak mówił Marmion.

Jezus Chrystus jest Drogą: poprzez swoje dzieła, swoją moralność, swoje życie. Zgodnie z Dziejami Apostolskimi Jezus Chrystus coepit facere et docere (zaczął czynić i nauczać; Dz 1, 1) - najpierw działanie, a potem nauczanie. Jego życie i Jego nauczanie stanowiły harmonijną i jednolitą całość, od której ku niebu wznosiło się najpiękniejsze uwielbienie Boga. Słowo Boże, przybierając ludzką naturę, Chrystusa, postanowiło dać w swojej osobie najdoskonalszy wzór wszystkich cnót: godny podziwu plan Bożej Opatrzności dla człowieka. Jest On najwyższym wzorem wszelkiej doskonałości i świętości. Jest samym ideałem Boga: "Kto Mnie zobaczył, zobaczył także Ojca" (J 14, 9). A Ojciec powiedział o Synu: "On jest moim Synem umiłowanym, którego sobie upodobałem. Jego słuchajcie!" (Mt 17, 5).

Jezus Chrystus jest Prawdą: "Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga i Bogiem było Słowo. To, co zaistniało w Nim, było życiem. A życie to było światłością dla ludzi. Była światłość prawdziwa, która oświeca każdego człowieka, gdy przychodzi na świat" (J 1, 1. 4. 9).

Mądrość Chrystusa jest nieskończoną głębią: w Chrystusie istniały cztery rodzaje wiedzy: Boża, uszczęśliwiająca, wlana, nabyta. I słusznie św. Paweł jest zdumiony kontemplowaniem w Chrystusie wszystkich skarbów mądrości i wiedzy. Spodobało się Bogu Ojcu przekazać je przybranym dzieciom w takiej mierze i w takim stopniu, w jakim były potrzebne do życia nadprzyrodzonego. W modlitwie do Ojca po Ostatniej Wieczerzy Jezus powiedział: "Przekazałem im naukę, jaką Ty Mi przekazałeś. Oni ją przyjęli i naprawdę poznali, że przyszedłem od Ciebie. Uwierzyli też, że to Ty Mnie posłałeś" (J 17, 8). Nauka Jezusa zdumiewała Jego słuchaczy: "Nigdy żaden człowiek tak nie przemawiał" (J 7, 46).

Łaska jest jakością nadprzyrodzoną, ściśle związaną z naszą duszą. Daje nam ona fizyczny i formalny, aczkolwiek pokrewny i przygodny, udział w naturze Boga. Ustanawia życie Chrystusa w nas. Święty Paweł opisuje rezultaty łaski uświęcającej: "Nie przyjęliście przecież ducha niewoli, aby trwać w lęku, ale przyjęliście Ducha, który czyni was dziećmi. W Nim wołamy: Abba, Ojcze! Właśnie ten Duch zaświadcza naszemu duchowi, że jesteśmy dziećmi Boga. A jeśli jesteśmy dziećmi, to i dziedzicami, dziedzicami Boga i współdziedzicami Chrystusa, o ile razem z Nim cierpimy, abyśmy też wraz z Nim doznawali chwały" (Rz 8, 15-17).