Patrzę na sposób rozszerzania się naszego Zgromadzenia i wydaje mi się on dobry. Im bardziej dociera ono w głąb Hiszpanii, tym lepiej, ponieważ tam są większe potrzeby. Mogę nawet powiedzieć, że nikt tak jak ja, z racji mieszkania w Madrycie i poprzez podróże, które odbyłem u boku Ich Królewskich Mości, nie ma takiej wiedzy o tym. Widząc dyspozycyjność ludzi, ich głód słowa Bożego, nie mogę się zatrzymać. Codziennie głoszę nauki. Jakże bym chciał móc przebyć całą Hiszpanię, cały świat, głosząc słowo Boże! Największą pokusą, jakiej muszę doświadczać, jest ucieczka od Jej Wysokości; ale wytrzymuję, ponieważ mówi mi się, że taka jest wola Boża, abym był u jej boku i ja także na razie w to wierzę. To i tylko to sprawia, że mogę wytrzymać, oczekując, że Pan mnie wypuści.

Proszę powiedzieć moim najukochańszym braciom misjonarzom, aby mieli otuchę i pracowali ile sił, gdyż wynagrodzi im to Bóg i Najświętsza Dziewica.

Darzę taką miłością kapłanów poświęcających się misjom, że oddałbym im własną krew i życie, tysiąckrotnie umyłbym im i ucałował stopy, odjąłbym sobie od ust, żeby oni jeść mogli. Kocham ich tak bardzo, że szaleję z tej do nich miłości i nie wiem, co uczyniłbym dla nich. Kiedy pojmuję, że pracują po to, aby Bóg był lepiej znany i bardziej miłowany, i żeby dusze zostały zbawione, a nie potępione, już wprost nie wiem, co czuję.

Nawet teraz, w chwili gdy piszę te słowa, musiałem odłożyć pióro, aby obetrzeć oczy [...]

Och, Synowie Niepokalanego Serca mojej ukochanej Matki! Pragnę do was pisać - i nie mogę, mam bowiem oczy pełne łez. Głoście słowo Boże i wstawiajcie się za mną.