Zamknąwszy się w klasztorze, Maria Laurencja oddała się całkowicie modlitwie i ćwiczeniom myślnym, jako że z powodu choroby nie mogła spełniać ćwiczeń cielesnych. I pouczała swoje siostry na temat zachowywania Reguły według zamysłu św. Franciszka i św. Klary, w czym kierowała się radą braci kapucynów, którzy spowiadali i prowadzili je wszystkie. Przede wszystkim była bardzo gorliwa w służbie Bożej, kształtując i zapalając do tego mniszki. A kiedy chór nie był jeszcze skończony, kazała sprawować Oficjum w jakimś pokoiku. Nakazywała, aby ją tam zanoszono i uczestniczyła razem z pozostałymi. Przystępowała do Komunii św. co tydzień i we wszystkie nadarzające się święta, i w te dni dawała mało posłuchań, pozostając na modlitwie z wielkimi łzami. I trwała tak jakby wyszła z siebie [w ekstazie]. Ksiądz Kajetan, jeden z pierwszych założycieli Zakonu Ojców Teatynów, często ją odwiedzał, ponieważ rozprawiała ona wzniośle o sprawach Bożych oraz dawała podziwu godne i głębokie wytłumaczenia Pisma Świętego. On zaś dziwił się temu i dawało mu to pociechę, i mówił, że od niej otrzymał większe światło niż z lektury książek. I działo się tak z innymi, którzy w tym celu ją odwiedzali. A ci, którzy byli kuszeni, otrzymywali wielką pociechę z jej obecności i rozważań. I najprzedniejsi panowie przychodzili, aby polecić się jej modlitwom i posłuchać jej rad i rozważań, w których niekiedy objawiała im sprawy ukryte. Stąd też była u wszystkich w największym poważaniu, niczym boska wyrocznia.

Ale przede wszystkim zagrzewała swoje mniszki, używając tej odrobiny czasu, który jej pozostawał z życia, na ich dobre ukształtowanie, postępując we wszystkim z wielkim duchem i roztropnością, zarówno w sprawach cielesnych, jak duchowych. Napominała i poprawiała z cudownym zapałem w sprawach ogólnych i szczegółowych, a wiele razy odgadywała pokusy sióstr, objawiając im wewnętrzne nastawienie ich serca; przez co zmieszane i zadziwione poprawiały się.

Zrzekając się urzędu przełożonej nie czyniła nic innego, jak tylko rozprawiała o zachowywaniu przykazań Bożych i Reguły, o pokoju i zjednoczeniu, o pokorze, posłuszeństwie i ubóstwie, o umartwieniu i pogardzaniu sobą samym, zachęcając je z wielką skutecznością do pokonywania siebie samych. A czyniła to z takim zapałem i duchem oraz z taką dobrocią, że wzruszała je wszystkie aż do łez i zagrzewała w Bożej miłości.

A na krótko przed oddaniem ducha, zwróciwszy się do sióstr, powiedziała im: "Siostry, wam się wydaje, że spełniłam nie wiadomo jak wiele dobrych uczynków. Lecz ja nie ufam wcale w sobie samej, ale całkowicie [ufam] Panu". I pokazując koniuszek małego palca powiedziała: "Zbawiła mnie taka odrobinka wiary". Umieszczono jej błogosławione ciało na zewnątrz kraty. I zbiegły się tam nieprzeliczone rzesze, a wszyscy całowali jej stopy i wykrzykiwali, że one pachną. Ponieważ Matka Maria Laurencja poleciła, aby ją pochowano razem z siostrami, a grobowiec jeszcze nie był gotowy, złożono ją w piwniczce i pochowano tymczasowo pod głównym ołtarzem w prezbiterium.