Dziwię się bardzo, że Wielebna Matka zleciła taką sprawę uczonym, którzy w niej nie są kompetentni. Gdyby bowiem chodziło o sprawy sporne lub o trudności dotyczące sumienia, słusznie należałoby zasięgnąć rady prawników i teologów oraz dostosować się do ich zdania. Jednak w sprawach dotyczących doskonałości życia należy radzić się jedynie tych, którzy się do niej zobowiązują. Już rozum wskazuje, że lepszego rozeznania lub zdania poza nimi nie można osiągnąć. Jasno tego dowodzi studium ich dzieł i ich postępowanie. W sprawach dotyczących rad ewangelicznych nie potrzeba radzić się innych. Można wprawdzie zastanawiać się nad tym, czy rady te należy przyjąć względnie je zachować. Ale takie zastanawianie się ujawnia rodzaj braku wiary.

Rada pochodząca od Boga może być tylko dobra, a jej przestrzeganie nie może być trudne. Trudne może być jedynie dla niedowiarków albo mało ufających Bogu, którzy kierują się jedynie zasadami ludzkiej roztropności. Bóg, będąc autorem rady, udzieli również pomocy do jej przestrzegania, gdyż On może wszystko. Człowiek sam z siebie nie może być autorem żadnej dobrej rady. Może jedynie pragnąć uchodzić za dobrego, chociaż z natury swej jest zły. O wiele więcej Ten, który jest samym Dobrem, pragnie i może sprawić, aby ci, którzy idą za Jego radami, postępowali w dobrem.

Jeśli chce iść za radą Chrystusa, wzywającą do wyższej doskonałości, niech za nią idzie. Dotyczy to zarówno mężczyzn, jak i niewiast. On sam sprawi, że pomyślnie będzie postępował, tak jak pomyślnie postępowało wielu innych, którzy poszli za Nim. Jeśli zaś chce iść za radą uczonych, którzy nie mają ducha Bożego, niech raczej troszczy się o dobre dochody, aby w ten sposób zdołał się przekonać, że one nie mają większej wartości niż brak wszelkich rzeczy, który jest radą Pana.

Jeśli dostrzegamy braki w klasztorze ubogich sióstr, wówczas rozważmy, czy stan taki nie jest raczej wynikiem niechętnego znoszenia ubóstwa niż wynikiem przestrzegania rady Bożej. I ja nie pochwalam prostego ubóstwa, lecz tylko takie, które cierpliwie znosimy z miłości do Ukrzyżowanego Zbawiciela. Tym bardziej chwalę ubóstwo upragnione, które z miłości do Niego dobrowolnie podejmujemy. Gdybym inaczej sądził lub przyjmował, że ograniczeniom podlega się z konieczności, nie byłbym pewny mojej wiary. Ja zaś w tym wszystkim ufam Chrystusowi i mocno wierzę, że Jego rady są najlepsze, gdyż są to rady Boże. I chociaż nie obowiązują pod grzechem, to jednak naśladując Chrystusa jest rzeczą doskonalszą zobowiązać się do nich, niż nie zobowiązać się i nie przestrzegać ich bez winy. Mówię, rady o tyle obowiązują, o ile zachęcają do doskonałości, przez co człowiek staje się świętszy i milszy Bogu. Stąd uważam, że błogosławieni są ubodzy w duchu, jak mówi Pan, to znaczy dobrowolnie ubodzy. Sam tego doświadczyłem, chociaż bardziej wierzę Bogu niż własnemu doświadczeniu.

Niech Bóg udzieli Wielebnej Matce tyle światła, aby mogła tę prawdę zrozumieć i do niej się dostosować i aby nie wierzyła tym, którzy przeciwnie twierdzą z braku oświecenia lub z niedowiarstwa, albo też dlatego, że nigdy nie zakosztowali, jak słodki jest Bóg dla tych, którzy Mu służą, Jego miłują i dla Jego miłości wyrzekają się wszystkich niekoniecznych rzeczy tego świata.

Ponadto niech Bóg udzieli Wielebnej Matce siły, aby nie wahała się w tak oczywistej prawdzie i aby zasięgała rady jedynie u tych, którzy poważnie praktykują rady ewangeliczne. Inni bowiem - chociaż zachowując przykazania, które ich obowiązują, będą zbawieni - na ogół nie mają większego zrozumienia dla rad ewangelicznych, lecz tylko dla tych spraw, które wykonują. Chociażby ich rada była dobra, to jednak lepsza będzie rada Pana naszego, Jezusa Chrystusa, który do tego daru udziela również pomocy i daje nagrodę tym, którzy całe swoje zaufanie złożyli w Nim, a nie w rzeczach ziemskich.