Chciałbym ci powiedzieć o wielkich sprawach, ale kto nie kocha, nie potrafi mówić o miłości. To jest język, którego można się nauczyć jedynie w miłości. Słuchaj Boskiego Miłośnika i pozwól, by On ci to wyjaśnił. Ja chciałbym spłonąć z miłości. Och, jak nie potrafię mówić! Chciałbym to, czego nie potrafię wyrazić. Boże wielki, naucz mnie, jak mam powiedzieć. Chciałbym być cały płomieniem miłości. Więcej, chciałbym umieć śpiewać w płomieniu miłości i wysławiać wielkie miłosierdzie, jakim Miłość przedwieczna obdarza twoją duszę.

Ale powiedz mi, córko moja, czyż nie jest powinnością twojego biednego, niegodnego ojca, aby był wdzięczny Bogu za nadzwyczajne łaski, których udziela On córce? Tak jest, ale nie wiem, jak to robić. Chciałbym, a nie potrafię. Odczuwać gorące pragnienie, by wciąż bardziej kochać wielkiego Boga, to mało. Spalać się dla Niego to mało; cóż poczniemy? Będziemy żyć w ciągłej agonii śmierci z miłości do naszego Boskiego Miłośnika. Ale czy wyraziłem się dobrze? Nie, bo chciałbym powiedzieć więcej, a nie potrafię. Czy wiesz, co mnie trochę pociesza? Zadowolenie, że nasz wielki Bóg jest tym Nieskończonym Dobrem, które istnieje i którego nikt nie potrafi wysławiać i kochać wystarczająco, tak jak na to zasługuje. Cieszę się, że On kocha nieskończenie siebie samego. Cieszę się, że ma w sobie istotę błogosławieństwa, nie potrzebując właściwie nikogo.

Ale ja jestem szalony. Czy nie byłoby lepiej, gdybym jak motyl cały spłonął w miłosnych płomieniach i tam, w ciszy miłości pozostał spopielony, zniknął coraz bardziej zatracony w tym Boskim Wszystko? Ale to jest dzieło miłości, a ja nie czuję się gotowy z powodu mego złego życia, by zatracić się w miłości. Podczas gdy Ty siedzisz za stołem, Twój biedny ojciec umiera z głodu. Piękna sprawa! Córka na uczcie, podczas gdy biedny ojciec je tylko kawałek suchego, czarnego chleba bez popicia. Pomyśl dobrze, moje wnętrzności są już wysuszone i rzeki nie wystarczą, by ugasić pragnienie. Jeśli nie napiję się z morza, nie ugaszę pragnienia. Ale uwaga, ja chcę pić z morza ognia miłości. Powiedz to Boskiemu Oblubieńcowi, że nie odejdziesz od Niego i nie przestaniesz błagać Go dniem i nocą, póki nie otrzymasz decyzji przychylnej dla nas obojga.

Chciałbym, żeby ogarnął nas taki płomień miłości, który spaliłby każdego przechodzącego blisko nas. I nie tylko przechodzącego blisko, ale i ludy najdalsze, języki, narody, plemiona, jednym słowem wszystkie stworzenia, aby wszystkie one poznały i pokochały Najwyższe Dobro.