Rozważ, jak Najświętsza Dziewica i Matka zbliżyła się do krzyża wraz z umiłowanym uczniem i innymi dwoma Mariami strapionymi ponad miarę przez okrutną mękę i stojąc blisko krzyża patrzyła, jak cierpi jedyny i umiłowany Syn Jej dziewiczego łona, zdecydowany jednak i mocny. Wątpi święty doktor Kościoła Ambroży, czy wylała ze swych dziewiczych oczu choćby jedną łzę, gdyż pisze: Stantem lego, flentem non lego - "Czytam, że stała, nie czytam, że płakała", jak przystało Tej, która przez godność Matki Boga była więcej niż kobietą. Wiemy z tradycji, że zdjąwszy z głowy nakrycie, które nosiła, dała je któremuś z żołnierzy prosząc, by osłonił nim Jej nagiego Syna ze względu na dziewiczą skromność obojga, a on to spełnił. Cierpiący Jezus spuścił wtedy oczy pełne łez i krwi i widząc u stóp krzyża tak smutną Matkę wraz z Janem, rzekł zbolałym głosem, przerywanym westchnieniami i szlochaniem: "Niewiasto (gdyż Matką nie śmiał Jej nazwać, by nie ranić więcej Jej czułego serca), oto Syn Twój", a skinąwszy głową na Jana, rzekł: "Oto Matka twoja" - i odtąd Jan uważał już Najświętszą Dziewicę za Matkę. "O, jakże jesteś szczęśliwy, uczniu, który nabyłeś tak wielki i drogi skarb".

Rozważ, jak od godziny szóstej aż do godziny dziewiątej zaciemniło się słońce i to cudowne długie zaćmienie obejmujące całą ziemię trwało nieprzerwanie przez trzy godziny wskazując jasno, że cierpi Bóg, Stwórca słońca, tak jakby planeta światła wstydziła się błyszczeć i wysyłać swych promieni w obecności Sprawcy i Źródła światła, który w tym czasie będąc tak ciemny wisiał na krzyżu. A około godziny dziewiątej zawołał Jezus donośnym głosem: "Eli, Eli, lema sabachthani", co po naszemu znaczy: "Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił?". Wtedy jedni żołnierze i słudzy Piłata, ponieważ byli Rzymianami i nie rozumieli języka hebrajskiego, a często słyszeli, jak wymieniano imię Eliasza w tym kraju, mówili z drwiną: "Eliasza woła", inni zaś szydzili: "Zobaczymy, czy przyjdzie Eliasz, aby go zdjąć z krzyża i uwolnić". I wtedy umierający Pan dodał: "Pragnę", chcąc wskazać na brak wody, jaki w tym Przenajświętszym Ciele spowodował wielki upływ krwi, i dać nam poznać, jak gorąco pragnął cierpieć i umrzeć na chwałę swego Ojca i dla zbawienia świata.

Pomyśl, że kiedy miano kogoś ukrzyżować, przygotowywano do tego ocet, gąbkę i hyzop, rzeczy, które mają moc wstrzymywania i cofania krwi wypływającej z ran ludzi ukrzyżowanych, aby żyli dłużej i pod wieczór mogli cierpieć straszne męki łamania kości goleniowych. Wzięli więc owi okrutni słudzy gąbkę umazaną hyzopem, którą może już dotykali ran dwóch łotrów, i zatknąwszy na trzcinę napełnili octem i przyłożyli do ust konającego Pana, a On nie odrzucił obrzydliwego napoju, lecz wypił ten ocet i zaraz powiedział: "Wykonało się". Uważając, że to tak delikatne Ciało zostało już wyczerpane przez męczarnie i wypełniła się wola Ojca, to jest zbawienie i wszystko, co w Starym Przymierzu przyrzekł Bóg w swym majestacie, a przepowiedzieli prorocy, zdobywając się na ogromną energię i moc, jakby nie przeszedł tych cierpień i nie utracił ani trochę sił, zawołał donośnym głosem: "Ojcze, w Twoje ręce powierzam Ducha mojego". To powiedziawszy, skłonił zbolałą głowę jakby do snu i wyzionął przeczystego Ducha... Umarł Jezus, umarło Życie, umarł Bóg, umarł z miłości ku tobie, umarł za ciebie, umarł, żebyś ty żył. Jeszcze nie rozpływasz się cały we łzach? Jeszcze nie poddajesz się tak wielkiej miłości? Tak wyjątkowemu poświęceniu?