Wszyscy, którzy dążą do reformy obyczajów, powinni wpierw i nade wszystko szukać chwały Boga. Od Niego, Dawcy wszelkiego dobra, niech oczekują i wypraszają pomoc w tej zbawiennej i mozolnej pracy. Następnie niech się ukażą tym, których pragną przemienić, jako zwierciadła wszelkich cnót, jako światła umieszczone na świeczniku, aby prawością życia i blaskiem obyczajów świecić wszystkim, którzy są w domu Bożym. W ten sposób zamiast narzucać reformę, poprowadzą do niej z całą słodyczą. Nie można bowiem - jak uczy Sobór Trydencki - wymagać od ciała tego, czego brak jest głowie, bo wówczas uległby zachwianiu ład i porządek całej rodziny Pana. Wreszcie, jako mądrzy lekarze, niech się starają rozpoznać dokładnie wszystkie choroby Kościoła oraz właściwe środki pomocy, tak aby wobec każdej choroby zastosować najbardziej odpowiednie lekarstwo.

Gdy idzie o ogólne środki lecznicze dla Kościoła, to ponieważ reforma powinna się rozpocząć równocześnie od najwyżej i najniżej postawionych, czyli zarówno od kierujących, jak i kierowanych, dlatego przede wszystkim należy zwrócić uwagę na tych, którzy są przełożonymi, aby reforma od nich się zaczęła i od nich przeszła na innych.

Kardynałowie, patriarchowie, arcybiskupi, biskupi i proboszczowie sprawują bezpośrednią pieczę nad duszami. Z największą zatem pilnością należy dążyć do tego, aby bezpiecznie można im było powierzyć prowadzenie owczarni Pana. Zstąpmy jednak od pierwszych do ostatnich, to znaczy od kierujących do kierowanych. Ten bowiem, kto zabiega o podniesienie życia chrześcijańskiego, nie może ich żadną miarą pomijać. Nie wolno zatem zaniedbać żadnego wysiłku, aby dzieci od najmłodszych lat były wychowywane w czystości wiary chrześcijańskiej i w świętych obyczajach. Do osiągnięcia tego celu nic nie jest bardziej skuteczne jak święte nauczanie doktryny chrześcijańskiej i powierzanie wychowania dzieci wyłącznie ludziom dobrym i bojącym się Boga.

Ojcze święty, oto co na teraz w tej tak ważnej sprawie podsunął mi Pan. Początkowo może się to wydawać bardzo trudne, gdy jednak porówna się te środki z wielkością przedsięwzięcia, wyda się to bardzo łatwe. Zresztą wielkie rzeczy osiąga się wielkimi środkami, a wielkie przedsięwzięcia są właściwością ludzi wielkich.