Już rok minął od mojej profesji, a mnie wciąż coraz bardziej odpowiada zaciszne życie tego klasztoru. Wprost nie potrafię opisać wam, jak wielki dar uczynił mi Pan, powołując mnie do tego stanu. Rzeczywiście jest się tu daleko od tego niespokojnego świata, który tak wielu pociąga do złego i do zguby i w którym bez przerwy trzeba zabiegać o środki do życia. Tymczasem teraz, całkowicie zdając się na wolę Bożą, otrzymuję wszystko dzięki memu Bogu, który nigdy nie opuszcza pragnących Go kochać całym sercem.

Poza tym my, zakonnicy, jesteśmy szczęśliwi, mogąc każdego dnia łączyć się z Jezusem w komunii świętej, co daje nam siły do radosnego znoszenia ciężarów życia i poddawania się we wszystkim woli Boga. W świecie jest to skarb tak mało znany, a jeszcze mniej ceniony. Tam najbardziej szuka się w życiu przyjemności, którą wszakże rzadko się znajduje, a jeśli już się znajdzie, to jakże bardzo jest ona przemijająca i jak blisko śmierci czasami, choć w ogóle się o tym nie myśli! A wtedy następuje koniec wszystkiego. Jeżeli chodzi o mnie, który jako zakonnik nic nie posiadam, który nie mogę się do niczego przywiązywać: ani do krewnych czy rodziny, ani do pieniądza czy światowych rozrywek, otóż ja jestem zawsze gotów przejść do wieczności i otrzymać od Boga nagrodę, jaką obiecał On tym, którzy porzucili wszystko, by pójść za Nim.

Kochani Rodzice, Bracie i Siostro, choć nie zostaliście powołani do takiego stanu życia jak mój, to jednak i wy możecie uświęcić się i z całym oddaniem służyć Bogu, wypełniając wiernie to, czego On od was pragnie. Ale nie przywiązujcie się za bardzo do błahostek tego świata, gdyż wszystko jest tak bardzo przemijające! Umacniajcie się, przyjmując często sakramenty święte. Miejcie szczególne nabożeństwo do najświętszej Męki Pańskiej. W każdym tygodniu dobrze odprawiajcie drogę krzyżową, którą ja odprawiam każdej nocy. Starajcie się dobrze modlić rano i wieczorem oraz ofiarowywać Bogu pracę całego dnia. I bądźcie pewni, że znajdziecie w waszym życiu więcej szczęścia niż wielu innych, którzy przywiązują się do świata.

Tato i Mamo, nie mogę nie podziękować wam raz jeszcze za to wszystko, co uczyniliście dla mnie, a zwłaszcza za przeciwstawianie się moim złym skłonnościom - gdybyście pozwolili im wzrastać, być może zgubiłyby mnie one.

Czyniąc wszystko dla chwały Bożej, mam i ja swój udział w nawracaniu grzeszników i szerzeniu nabożeństwa do męki naszego Pana Jezusa Chrystusa i boleści Matki Najświętszej, kiedy bowiem nasi ojcowie idą głosić kazania, trzeba także się modlić i pracować na utrzymanie naszej wspólnoty, by mogła trwać. Pamiętajcie także o mnie w swoich codziennych modlitwach do Jezusa i Maryi, aby wyprosić dla mnie łaskę wytrwania w powołaniu i ćwiczenia się w cnotach: jednym słowem, abym stał się dobrym zakonnikiem. Skoro już dokonałem wyboru, opuszczając was, lepiej, bym oddał się całkowicie Bogu. Z mojej strony obiecuję każdego dnia prosić Dawcę wszelkiego dobra, aby wam błogosławił i zachował was.