Niech nasza modlitwa i nasze słowa będą pełne pokoju i bojaźni. Pamiętajmy o tym, że stajemy w obliczu Boga, a Jego uznanie mamy sobie zyskać tak postawą ciała, jak i sposobem wyrażania się przed Nim. Jest zuchwalstwem naprzykrzać Mu się z krzykliwą natarczywością, przystoi zaś modlić się z pokorą i zachować powściągliwość. Zresztą i Pan nauczył nas modlić się w skrytości, w miejscach ukrytych i odosobnionych, nawet i wtedy, gdy znajdujemy się we własnym mieszkaniu. Jest to bardziej zgodne z wiarą, która nas uczy, że Bóg jest wszędzie, wszystko słyszy i widzi, a mocą swego nieskończonego Majestatu przenika najskrytsze nawet miejsca. Bo tak mówi Pismo: "Czy tylko z bliska jestem Bogiem, a Bogiem z daleka nie jestem? Czy może się kto tak ukryć tajemnie, bym Ja go nie dojrzał? Czyż niebiosów i ziemi Ja nie wypełniam?" I mówi także: "Na każdym miejscu są oczy Pana: dobrych i złych wypatrują".

Toteż nawet i wówczas, gdy się zbieramy wraz z braćmi i wraz z kapłanem odprawiamy Eucharystię, powinniśmy zachować się, jak należy, nie odmawiać modlitw bezmyślnie i bezładnie, ani też krzykliwie zanosić do Boga nasze prośby. Albowiem Bóg słucha nie słów tylko, lecz serca modlącego się w pokorze; i nie trzeba Mu się przypominać głośnym wołaniem, bo przecież przenika On wszystkie myśli człowieka i sam nas o tym upewnia: "Dlaczego złe myśli nurtują w waszych sercach?" - mówi, a także: "Wszystkie Kościoły poznają, że Ja jestem ten, co przenika nerki i serce".

Pamiętała o tym bez wątpienia Anna - typ Kościoła. O niej to czytamy w pierwszej Księdze Samuela, że w głębi serca, cicho i pokornie, a bez głośnych nalegań modliła się do Pana. Modlitwa jej była tajemna, za to wiara na zewnątrz jaśniała. Modliła się sercem, nie słowem, wiedząc, że Bóg ją słyszy; a ponieważ modliła się z ufnością, przeto istotnie otrzymała to, o co prosiła. "Anna zaś mówiła tylko w głębi serca, poruszała wargami, lecz głosu nie było słychać". Jest też powiedziane w psalmie: "W sercach rozważcie na swych łożach i zamilknijcie". A Duch Święty nam to przypomina i o tym poucza przez usta proroka: "Powiedzcie sobie w myśli: Tobie należy się cześć, o Panie!"

Prócz tego, kto się modli, powinien również mieć przed oczyma przykład celnika, modlącego się w świątyni z faryzeuszem. Nie z podniesionymi zuchwale oczami ani z bezczelnie rozłożonymi rękami modlił się celnik, ale bił się w piersi, wyznawał grzechy ukryte w sercu i wzywał miłosierdzia Bożego. I właśnie dlatego, że tak się modlił, że nie wychwalał swej niewinności - bo przecież nikt nie jest bez winy - że pokornie wyznawał swoje występki, zasłużył sobie na to, iż Ten, który przebacza pokornym, wysłuchał jego prośby. A faryzeusz miał upodobanie w sobie samym.